Bölüm 2

Gelen, Puf’tu. Tabii o zamanlar adı henüz Puf değildi; sadece "Soyu Tükenmekte Olan ve Bu Yüzden Koruma Altına Alınması Gereken, Ama Kimsenin Evine Almak İstemediği Canavarlar" listesinin 14. sırasındaki bahtsız bir yaratıktı. Puf, diğer ejderhalar gibi şatoları yakıp yıkmak, prensesleri kaçırıp onlarla satranç oynamak istemiyordu. Onun tek derdi, kronik bir saman nezlesi ve buna bağlı olarak gelişen varoluşsal bir hayal kırıklığıydı. Ne zaman heyecanlansa ya da tozlu bir kitap görse, ciğerlerindeki magmayı kontrol edemiyor, ortaya sadece trajikomik bir kıvılcım çıkıyordu.Şero, devrilen kapının altından kalkıp ejderhaya baktı. Ejderha da Şero’nun tencereden bozma miğferine baktı. İki uyumsuz ruh, kentin bu loş dükkanında birbirlerinin gözlerinde aynı şeyi gördü: Sistemi kurallarına göre oynamayı reddedenlerin yalnızlığı. Puf, masanın üzerindeki çiğ mısır sepetine doğru yaklaştı. Burnu kaşınıyordu. Şero, "Sakın..." diyemeden, Puf hayat felsefesini değiştirecek o tarihi hapşırığı bıraktı. O an dükkandaki zaman durmadı, aksine hızlandı ve her yer adeta beyaz bir kozmos patlamasına sahne oldu.