Artık buradan kurtulmam gerekiyordu. Yatağımdan kalkıp camın oraya gittim. Perdeyi hafif kenara çekip dışarıya baktım. Aşağıda neredeyse beşten fazla güvenlik vardı. Kapıdan çıkmam neredeyse imkansızdı. Nasıl çıkacağımı düşünürken aklıma Leysa geldi. Ondan yardım istesem diye düşünürken kapı numarasını bilmediğim aklıma geldi. Tüm kapıları çalıp Leysa'yı arayamazdım. Kapı numarasını bilsem bile ona nasıl güvenecektim. Beni ispiyonlamayacağı ne malumdu. Şimdi buradan çıkamayacaktım. Ancak sabaha karşı buradan çıkabilirdim. Zorda olsa yerimde oturup bekleyecektim. Yanımdaki eşyaları iç içe katıp bir çantaya sığdırdım. Onları da yanıma alacaktım. Ama yakalanırsam ne diyecektim. İşte ona bir cevap bulmam gerekiyordu. Yatağıma uzanıp şafak vaktini bekledim. Uyanabilmem için alarmımı kurdum. Sesini biraz kıstım ki çok gürültü çıkarmasın. Sadece benim uyanmam için telefonumu baş ucuma koydum. Ve artık o anı beklemeye başladım.
"Sabah 05.00"
İşte o an gelmişti. Birden çalan alarm sesiyle uyandım. Birden ayağa kalkıp perdeyi çektim ve dışarıdaki güvenliklere baktım. O an yüzümde gülümseme belirdi. Gerçekten yoklardı. Çantamı sırtıma takıp telefonu mu elime aldım. Son kez kaldığım odaya acıyla baktım. Ben gittikten sonra burada kalacak kişiye gerçekten çok üzülüyordum ve fazlasıyla acıyordum. O an kafamı hafif salladıktan sonra diğer elime kapı kilidini aldım ve kapıya doğru gittim. Kapıyı açtığım anda yavaş yavaş kapıyı araladım. Biri var mı diye kapı aralığından etrafa bakındım. Hiç kimse yoktu. Sadece ışıklar biraz azdı ama olsun, bu kaçmama asla engel değildi. Sessiz bir şekilde odadan çıkıp, kapıyı kilitledim. Kapı çıkışı neredeydi bilmiyordum, ama sanırım bulabilirdim. Büyük ve sessiz adımlarla alt kata doğru indim. İçimden,
-"Sanırım çıkış en altta" dedim ve ara sıra etrafıma bakındım. Benim olduğum 222 numaralı oda 4. kattaydı. Ben şuan 2. kattaydım. Sakinleşmem için kendime şöyle dedim:
-"Dayan Elena, dayan. Az kaldı, şu cehennemden kurtulacaksın."
Tam ilerlerken bir an da bir kadın çıktı. Kendimi hemen kenara çektim. Duvar köşesinde ağzımı kapatarak öylece bekledim. Bu bekleme pek de uzun sürmedi. Tam o sırada bağcığıma takılıp düşüyordum ki ağzım kapalı geriye doğru çekildim. Kadın bir an da arkasını döndü ve etrafa bakındı. Allah tan bir şey fark etmedi. Sonra düz bir şekilde ilerledi. Yakalanmamıştık ama sorun şuydu ki beni geriye çeken, kurtulmamı sağlayan o el benim elim değildi. Peki kimindi.