Herkese yeniden , yeni hayatlardan merhaba.
Okumaya başlamadan önce giriş yapmak istedim. Bir önce ki ' Vurgun' isimli hikayemde göstermiş olduğunuz ilgiden dolayı tekrar tekrar teşekkür ediyorum. Eminim ki bu hikayeyi de birlikte ilerleterek birlikte seveceğiz.
Daha fazla ne söylenir bilemiyorum bölüm hakkındaki düşüncelerinizi merak ediyor olacağım.
Son olarak söylemem gereken bir şey için iki saniyenizi alacağım.
Hikayeye başlarken kendi düşünce tarzınızı kendi hayatınıza saklamanızı rica ediyorum. Hikayemde geçen herhangi bir konuda ' buna karışmaya hakkı yok , bunu söyleyemez vb gibi yorumlarda bulunmayınız çünkü bu hakkı karakterime ben veriyorum. Çünkü ben uyduruyorum ve karakterlerin "uydurma(!)" olduğunu unutmayalım. Gerçek hayatla bu sanal platformu karıştırmadan ilkelerinizi kendi hayatınıza giren erkeğe saklayın. Bu okuduğunuz hikaye tamamen uydurma olup gerçekleri yansıtmıyor. Teşekkürler...
'
Sıkıldığını yüzüne yansıtmamaya çalışan genç kız yaklaşık iki saattir koruduğu tebessümü ile bakışlarını kuzenine çevirdi. Kuzeni Elis de ondan farklı değildi fakat o hissettiklerini yansıtmakta çekinmeyerek sessizce oflamıştı.
Genç kız gülecekken yanak içlerini ısırıp kendini sıktı. Aksi halde annesinden fena bakışlar yiyebilirdi.
Beş çayına davet edilmiş kadın topluluğu sıcak bir sohbet etmek yerine hep birbirlerine pohpohluyor yada servetlerinden söz ediyorlardı. Ah bir de paraya para demeyen kocalarının aldıkları hediyelerden.
Loya içine doğdu bu hayattan öylesine sıkılmıştı ki hiçbir kısmından haz almıyordu. Ancak bunu hiç dile getirmemişti. Dışarıdan adeta tamamen uyumlu bir genç hanım olarak görünüyordu. Halbuki içini saran hüzünden kimsenin haberi yoktu.
Bunu yapmak zorundaydı. Soyunun kusursuz ilerlemesi gereken ailesi için yapmalıydı. Hatasız bir genç kız olarak yetişmeli annesinin izinden gitmeliydi.
Gidebilecek miydi orası meçhul.
-"Loya dersin kaçtaydı ? Geç kalmanı istemem."
Genç kızın dik tuttuğunu başını annesinden yana çevirdi. Narin Hanzade. Annesi her şeyin kusursuz işlemesi gerektiğine inanan kendi inançları doğrultusunda ilerleyen güçlü bir kadındı. Hem asil ailesi hem de asil bir eşi vardı. Kızının da kendisi gibi olmasını dileyerek yetiştiriyordu.
-"Bir saat sonra. İzninizle kalkmalıyım aksi halde geç kalacağım." Bakışlarıyla annesinden izin alan kız usulca krem renkli koltuktan kalktı.
-"Tekrar görüşürüz tatlım." demişti ismini hatırlamadığı bir kadın.
Loya bedenen oradayken ruhen hep farklı bir diyarlardaydı.
-"Görüşmek üzere size iyi günler." Hafifçe başını eğerek salon çıkışına adımlarını attı.
-"Yenge bende Loya ile çıkıyorum. Girmem gereken bir sınavım var." Elis bulduğu bahanenin sevinciyle bu nefes boğan ortamdan kurtulacaktı.
Yengesinin katı tavrı sebebiyle buraya mahkumdu. Yoksa o çoktan arkadaşlarıyla bir kafede sohbet ediyor olurdu. Ancak yengesi iki genç kızın evde bulunması gerektiğini dile getirerek konuya nokta koymuştu.
-"Dik durmaktan belim kopacaktı." dedi Elis gözlerini geri açarak.
Yaşadıkları kocaman bu şato vari evlerinin kule içinden geçen merdivenlerini tırmanıyorlardı. Hanzade soyunun yüzyıllardır gelip geçtiği bu evin tarihi baya bir eskiye dayanıyordu. Eşsiz mimari ile tasarlanmış evleri üç katlı aynı zamanda upuzun bir binaydı. Uzun binanın ortasında yer alan yüksek kulenin içi onlar için can sıkıcıydı. Merdivenler dar ve boğucuydu. Elis her çıkışında söylenerek çıkıyordu. Loya ise içinden söyleniyordu.
-"Benimde...biraz." Loya söylememesi gereken bir şeyi annesi yanında olmadan bile söylerken çekiniyordu. Öyle yetiştirilmişti ve dili varmıyordu.
-"Dersine gitmesen olmaz mı ? Bir kerelik ? Zaten sene sonu geldi biraz eğleniriz. Seni arkadaşlarımla tanıştırırım. Okulda peşinde gezinen plastiklerden değiller merak etme."
Ufak bir tebessümle hayatını dolu dolu yaşayan kuzenine baktı. İmreniyordu. Öyle olmak istiyordu. Olamazdı.
-"Babam öğrenirse biliyorsun... " Biliyorsun saatlerce kızar diye devamını getirmedi.
Çünkü zamanında istediği bölümü okuyabilmek için çok dil dökmüştü. Babası tek bir derse girmediğini duyarsa ona gününü zindan ettirirdi.
-"Amcamın öğrenmesi gereken tek şey senin de bir hayatın olduğu." diyen kuzeni yüz ifadesini sertleştirerek nefesini dışarı vermişti.
Bu evin bu ailenin kurallarına katlanamıyordu ! Biricik annesini kaybettiği günden itibaren bu evde iyice kimsesiz kalmıştı. Arkasında duran bir annesi vardı o da gitmişti. Artık katı babası ve diktatör amcasının dediklerine uymak zorundaydı.
Bir de dedeleri vardı. Evin en sağlam direği. Haşmet Hanzade.
Ailesine tek bir leke sürdürmezdi. Ailesi hakkında dedikodu dahi yapılmasına izin vermezdi. Ve herkes buna göre yaşardı. Laf söz getirmeden.
-"Alıştım ben." dedi genç kız içerisinde hissettiği büyük bir hüzün bulutuyla.
Elis , kuzeninin masum yüzüne kıyamazken onu bu hayata zorlayanlara anlam veremiyordu. Halbuki böyle olmasa Loya'nın evde güler yüzüyle dolaşacağını , hayat enerjisiyle dolacağına adı kadar emindi. Fakat olmuyordu. Saçma aile geleneği vardı. Soylu asilzade olma geleneği.
Aman ne gelenek diye geçirdi içinden Elis.
-"Biliyorsun seni zorlamıyorum. Ama bir şey yapmak istersen söyle."
Loya minnettar şekilde kuzenine bakarak bakışlarıyla teşekkür etti. Doğar doğmaz ikiside bu evde büyümüşlerdi. Yıllardır bir arada yaşıyorlardı. Yakınlardı çok yakınlardı ama o yılların hiçbirini dolu dolu geçirememişlerdi. Mesela birlikte oturup geç saate kadar televizyon izleyememişlerdi.
Narin Hanzade izin vermiyordu. Geç yatmak vücudunun düzenini bozar , gözlerin şişer ve günün kötü geçer derdi. Saçmalığın ta kendisi diyordu Loya , her defasında. Ancak yapıyordu. Denileni yapmak için büyümüştü.
21 yıldır da yapıyordu.
-"Olur söylerim. Hazırlanınca haber verirsin birlikte çıkarız."
İki genç kız birbirinden uzağa konumlandırılmış büyük ve sessiz odalarına girdiler. Loya aynalarla kaplı duvarın önünde yansımasına baktı.
Çok sevdiği yeşil gözleri sanki günden güne canlılığını yitiriyordu. İçindeki umut soldukça gözleri de soluyordu.
Bu soğuk evde hayatının geri kalanını geçirecek olması onu üzüyordu. Loya güzel bir hayat istiyordu. Sıcacık bir ev sıcacık bir aile istiyordu. Bu içinde kaybolunacak büyüklükteki mutsuz şato benzeri evlerinde olmak istemiyordu.
O da hata yapmak istiyordu. Arkadaşları olsun istiyordu. Gezmek tozmak geceleri dışarı çıkmak istiyordu. Yada saatlerce bir kahve dükkanında oturmak.
Olmuyordu.
Dışarıda özensiz ve sıradan bir yerde görünürse cemiyet dergilerinde haber olurdu. Annesi aklını kaybederdi.
O annesi ile davetlerde , vakıf gecelerinde veya herhangi bir partiye katılırdı.
Çok sıkılmıştı. Hayatının en güzel yıllarını geceleri göz yaşı dökerek geçiriyordu. Lise çağında Londra'da yatılı bir okuldaydı. Okul derslerinden kalan vakitlerde âdâb-ı muaşeret dersleri almıştı.
Düşündükçe fenalık geçireğini anlayınca daima olduğu gibi düşünmemeyi seçti ve odasıyla birleşik olan giysi odasına girdi. Odası gibi büyük olan giysi odasının duvarları baştan aşağı dolaplarla doluydu. Her sezon Paris'e alışverişe giderlerdi. Ek olarak Paris'in en özel terzileri tarafından dikilen yüzlerce kıyafet gönderilirdi.
Yine de Loya , aralarından en sade olanı seçip giymeye özen gösterirdi. Yeterince dikkat çekiyordu bu yüzden kıyafet konusunu abartmamaya özen gösteriyordu. Bu elbette annesi karışana kadardı. Bugün sade giydiyse annesi olaya el atar yarına şaşaalı bir giysi giyinmesini söylerdi.
Kışın başlamasına az bir vakit kalmıştı. Loya çok mutluydu çünkü en sevdiği mevsim geliyordu. Yağan karı pencerenin önüne oturup izlemek onun tek hobisiydi.
Derin bir nefes alan genç kız elbiselerinin arasından siyah olanı seçip aldı. Çizmelerinin olduğu kapağı açtıktan sonra kahve tonlarında bir çizme seçti.
Üzerine geçirdiğinde bedenine her şeyin yakışması bile onu sevindirmiyordu.
İç çekip açıklı koyulu kahve çantaya eşyalarını yerleştiren genç kız eline bir de kitabını alarak odasından çıktı. Tam o sırada kendine doğru gelen kuzenini fark etti. Zamanlamaları iyi olmuştu.
-"Çıkalım bakalım güzel kız." Kuzeni gözlerini abartıyla üzerinde gezdirdiğinde gülmüştü.
Beraber yine aynı merdiven kabusuna ortak olarak inmişlerdi. Çocukken yalnız çıkmaktan hep korkmuşlardı. Yüksek kule duvarlarını aydınlatan loş ışıklardan dolayı gözlerine korkunç gelirdi.
-"Anneme söyleyip geliyorum. " dedi Loya merdivenlerin son basamağında.
Büyük salonda oturan kadınların bakışları arasında girişte durup tebessüm etti.
-"Biz Elis ile çıkıyoruz anne." dedi genç kız.
Narin hanım dik duruşunu bozmadan yalnızca başını oynattı.
-"Dikkat edin. Geç kalma." dedi sessiz uyarısıyla.
Loya ve Elis onları bekleyen araca binmek üzere dışarı çıktılar. Aynı evden iki farklı duyguyla ayrılmışlardı.
Elis boğucu ortamdan kurtulmanın rahatlığı , Loya ise nereye giderse gitsin tekrar geri dönecek olmanın buhranı ile mutsuzdu.
Sonsuza dek böyle olacağına inanıyordu.
•
Kısacık bir giriş oldu fakat şöyle üstü kapalı geçmek istedim.
Aslında amacım anlatım tarzı hakkında fikrinizi almak. Daha önce hiç böyle yazmadım ve kısa da olsa denemek için yazdım.
Ben kararsız kaldım siz nasıl buldunuz ? Karakterlerin ağzından yazmak daha mı samimi ?
Hikayemiz daha çok yeni olduğu içim açıklama kısmını da boş geçiyorum. Bir şeyler bulup yazarım.
Bir de Loya hangi bölümü okusun diye bilemediğim için o ayrıntıyı vermedim. Diğer baş rolümüz ise ne zaman olaya dahil olur bilemiyorum.
Zorlu bir aşk olacak. Çok zorlu.
Size karakterlerimizin fotoğraflarını bırakıyorum 🌸
Loya Hanzade
" Ve şu sıralar gündemde yer alan fakat asla bir Grey olamayacak olan adamımız."
Kuvars Soysal
