Milu çok sıradışı görünüme sahipti.... Gözleri koyu maviydi. İri gözleri tüm masumluğunu yansıtıyordu. Cildi kar beyazı gibiydi. Anne babası çocuklarının güzelliğine hayran olmuşlardı. Eve dönüş yolu boyunca gözlerini kızlarından ayırmıyorlardı.Eve vardıklarında içlerini tohaf bir hiss sardı. Bunun evden iki kişi ayrılıp üç kişi dönmelerinin mutluluğu olduğunu anlamaları fazla zamanlarını almadı. Mi luyu onun beşiyine koyduktan sonra Lukas Ann'e:
-Hayatım, çok teşekkür ederim. Beni ikinci kez dünyanın en mutlu adamı yaptın. İlk kez kendin hayatıma girdin, şimdi de, beni baba yaptın. Ann ona:
-Aşkım, asıl sen benim mutluğumsun. Ama çocuğumuzu doğurmama yardım eden o kadın olmasaydı, şimdi ne ben ne yavrum hayatta olucaktı.Lukas:
-Canım, ama biz vardığımızda orda hiçkimse yoktu.Ann:
-Biliyormusun, o kadın gitmeden önce bana gölde yasayan kutsal ruh olduğunu söyledi.Lukas çok şaşırdı:
-Eminmisin?belki o an halusünasyon görmüşsündür. Ann:
-Hayır....Hayır, gerçekti, eminim, kesinlikle gerçekti. Bana inanmıyormusun? Lukas:
-Saçmalama, tabiiki inanıyorum (Ann'e sarılıyor) sana kendimden çok inanıyorum. Eğer gerçekten gölde yaşıyorsa, yarın teşekkür amaçlı göle çiçek bırakırız.Ann:
--Çok güzel olur. Şimdi gidip uyuyalım.
Yarın güneşin ilk ışınlarında Ann kalkıyor, ev işlerini halledip kızını besliyor. Lukas da kalkıp kızının yanaklarından öpüp balık avına gidiyor. Öğlen Ann kızı ve bir sepet çiçekle kocasının yanına geliyor. Birlikte sepeti göle bırakıyorlar. Lukas:
-Ormanın kutsal ruhu, yıllardır geçimimi sağlıyordun, bunun için sana minnetdarım. Amma dün karımın ve çocuğumun hayatını kurtardın, karşında eğiliyorum(eğiliyor) Lütfen bu çiçekleri bizden kabul et! Ann:
-Teşekkür ederim teyze.
onlar konuşurlarken Milu aniden arkasına bakıp kahkaha atıyor.Aile arkaya baktığında şaşırıyor, az önce bıraktıkları sepet yoktu.Ann:
-Gördünmü, hediyyemizi kabul etdi.
Onlar eve dönüyorlar. Geçimlerini sağlamak və ailenin yeni üyesini düşünerek daha fazla çalışıyorlardı.
Yıllar su gibi akıp gitti. Milu artık okula gitme yaşındaydı. Artık o da ailesi ile birlikte köye pazara gidiyordu. O kadar güzeldi ki....her kes onun güzelliğine hayrandı.Uzun, siyah saçları mavi gözleri fonunda müthiş gözüküyordu. Kendine köyde bir arkadaş bile edinmişti. Aile dostlarının kızı Cha Suydu. Cha Su Milu ile çok iyi geçiniyordu. Birlikte ailelerine pazarda yardım eder, koşup eğlenirlerdi.
Nihayet, okul günü geldi. Ann kızının üniformasını giydirip saçlarına örgü yaptı. Milu Cha Suyla aynı okula gidiceği için çok mutluydu. Yemek çantasını da aldıktan sonra annesi onu okula götürüyor. Onu sınıfa bırakıyor:
-Kızım, ben kapının arkasımdayım tamammı? Korkma.
Milu:-Anne ben hiçbir şeyden korkmuyorum ben sizin kızınızım.
İlk gün tüm öğretmenler Milunun güzelliğine övgüler yağdırıyor. Bu diğer kızların kıskanmasına yetiyor. Zamanla Miluya nefret besliyorlar, onu dışlıyorlar. Bir tek Cha su Mi luya destek oluyor, sık sık olanları anne babasına anlatmasını öneriyor, ama Milu kabul etmiyor, çünki onları üzmek istemiyor. O bir şey söylemese de ailesi onun eve nasıl geldiğinden her şeyi anlıyordu.Ama Milu analtmak istemiyorsa, demek ki, yardıma ihtiyacı yoktur diye düşünüyorlardı. Böyle okul hayatı ile Mi Lu altıncı sınıfa gidiyordu.....
~~BÖLÜMÜN SONU