Gelmiştik işte o nefret ettiğim yere. Havalimanına. Nedenmi nefret ediyorum çünkü benim yükselik korkum var. Aynı zamandada dar alan korkum.
Bu nedenle Abimin koluna yapıştım abim gülerek
Hadi ama İrem bu kadar korkuyor olamazsın dedi
Ben abimin koluna dahada sıkı yapışınca gözlerini devirdi
"Tamam öyle olsun " dedi
Abimden ne kadar nefret etsemde onu o kadar seviyordumki anlatamam
Sonuçta herkese benim abim gibi Zafer gibi bir abi nasib olmazdı
Ben kendi kendime konuşurken pasaportlarımızı verip uçağa binmiştik bile.
Ne yazıkki yan yana oturamıyorduk. Bütün aile farklı yerlere savrulmuştuk annemle babam bira yakın oturuyordu ama yinede aralarında üç metre vardı.
Abim uçağın en önlerinde bense arkalarında oturuyordum
Bu benim için kötü olmuştu dediğim gibi yükseklik korkum vardı.
Tedirgin tedirgin uçağın en arkalarına doğru yürüdüm bana verdikleri küçük
fiş gibi kağıda baktım. E-7 diye mırıldandım ve E bölümüne geçtim1 2 3 4 5 6 ve 7 E -7 buradaydı . Amaen kötüsüyse E 6 da benimle aynı yaşlarda gözüken sarışın erkek bir çocuk oturuyordu.
Çocuğa hiç bir şey demeden selam bile vermeden E-7 ye oturdum