Gözlerimi bulanık şekilde açtım. Sersem gibiydim. Telefonu elime aldım yatak kenarında ki gece lambası açıktı. Saate baktım gece üçtü. Telefon çalmaya devam ediyordu tanımadığım bir numaraydı.
"Kim bu saatte arar ki."
Telefonu açtım.
"Alo kimsiniz ?"
"Merhaba Derin Hanımla mı görüşüyorum ?"
Telefonda ki bir erkek sesiydi..
"Evet benim."
"Derin hanım ben İstanbul 'dan devlet hastanesinden arıyorum. Anneniz Selma hanım bir trafik kazası geçirdi. Kendisini yoğun bakıma aldık."
Alo Derin hanım ?
Şoka girmiştim içimde göğüsümde yükselen nefesimi kesen bir endişe ve telaşla cevap verdim.
"Ee..evet evet burdayım. Aaa..annem iyi mi ?Nasıl kaza geçirdi bir şey söyleyin."
Yutkunamadım. Sadece kalbimin sesinden karşı tarafı duymaya odaklandım.
"Derin hanım bunun için sizin hastaneye gelmeniz gerekiyor. Hastanın kendisi yalnızdı, telefon numaranızı bulduk hemen sizi aradık burda olursanız iyi olur."
Telaşla gözlerimde ki yaşlarla ayağa kalktım. Pariste olduğumu sabah orada olacağımı belirttim. Konumunu iletişim bilgilerini aldım.Telefonu kapattım.
Uygulamadan uçak biletimi aldım, eşyalarımı hemen bavuluma koydum.Üstüme rahat bir şeyler giydim. Pasaport ve kimliğimin tam olduğu kontrol ettikten sonra taksi çağırdım. Hava karanlıktı, yağmur yağmaya başlamıştı. Evden çıkarken telaşla İstanbul'daki komşumuz annemin yakın arkadaşını aradım.
Gece olduğudan aradığım için sesi telaşlıydı.
Alo Derin kızım iyi misin ?
"Hayır Zerrin teyze iyi değilim. Annem annem trafik kazası geçirmiş hastaneden aradılar konumunu atarım lütfen lütfen yanına gidermisin.Yoğun bakımdaymış."
"Ay kızım tamam Allahım sen koru hemen Haluk amcanla yola çıkıyoruz."
"Tamam Zerrin teyze bende uçağa binip geliyorum. Hastanede görüşürüz inşallah."
Telefonu kapattım apartmanın önüne indiğimde taksi gelmişti.Karanlık sokakta devam eden yağmurun altında zor güçlükle bavulumu da bagaja yerleştirdikten sonra taksiye bindim. Öndeki şoförün yüzüne bakmadan elimde telefonla,
"Allons à l'aéroport !" (Havalimanına gidelim !)
Taksi hareket etti.
Arkadaşlarıma yarın gelemeceğimi ve annemin durumundan bahsederek sms attım.
Akademiye de e-posta gönderdim.
Telefondan gözlerimi ayırdığımda doğru yolda olmadığımızı farkettim.
"Messieurs ? Messieurs ?" (Beyefendi ?Beyefendi ?)
Şoförün yüzünü karanlıktan göremiyordum kapüsonu vardı ve taksi metreyi açmamıştı.
Tedirginlik içindeydim.
Sur la bonne voie... (Doğru yolda...)
Adam birden durdu.
"Güzelim..."
" Yakında yanımda olacaksın demiştim."
Gülümsedi.
Gülümsediğini dikiz aynasından görüyordum.
Korku içinde çığlık attım ! Panikleyerek kapıyı açmaya çalıştım.
O sırada adam arkasını dönünüp yüzüme sprey gibi püsküren bir şey sıktı.
Başım dönmeye başladı, nefes almaya çalıştım ama her nefes alışım beni daha da halsiz bırakıyor kollarımı hissetmiyordum.
Yüzüme bakan kişinin o siyah gözlerinde ki sinsi,korku verici bakışları bulanıklaşıyordu en sonunda kendimi kaybettim.
