Evimin bahçe kapısını açarak ana kapısına doğru ilerlemeye başladım.
Çok geçmemişti ki arkamdan Felix'in sesini işittim.
"Yah! Alışveriş poşetini unuttun! Kang Mi Roo!"
Evet, duydum. Ancak herhangi bir karşılık vermedim.
Ne ses verdim ne de dönüp ona baktım.
Çünkü evimin kapısı açıktı ve aklım sadece oradaydı.
İçimde giderek büyümeye başlayan korkuya engel olamıyordum. İlerlemeye devam ettim ve açık olan kapıdan içeri girdim.
Kapıdan girer girmez bizi direkt evimizin koca oturma salonu karşılıyordu. Ve şu an... Oturma odamızın ışığı açıktı.
İçeriye girdim ve çevreme bakınarak ilerlemeye devam ettim. Aynı zamanda seslenmeye de başlamıştım.
"Min Jung! Min Jung neredesin?! Ben geldim! Kapı niye açık?! Yah! Min-" dedim ve sustum.
Gördüğüm bu görüntü susmama neden oldu.
Ge-ge-gerçek olamazdı!
Hayır! Bu gerçek olamaz!
Yerde kanlar içerisinde uzanan beden benim biricik kuzenime,hayattaki tek varlığıma ait olamaz!
Hayır,hayır,hayır!
Oturma odasının ortasında,beyaz siyah çizgili pijamalarıyla yerde kanlar içerisinde uzanıyordu. Çok fazla kan vardı. Kuzenimin her yeri kana,kan kırmızısına boyanmıştı.
Başta şaşkınlığımdan dolayı sesimi çıkaramadım ama bunu atmam uzun sürmedi.
Şaşkınlığımı üzerimden atar atmaz var gücümle çığlık attım.
Hemen ardından koştum ve kuzenimin yanına çömeldim.
Güzel yüzüne elimi atarak başını kaldırdım ve dizimin üzerine koydum.
Hızla yüzüne vurmaya başladım.
"Min Jung! Min Jung uyan! Min Jung yalvarırım uyan,lütfen! Beni yalnız bırakmazsın! Beni bırakamazsın söz vermiştin! Söz vermiştik birbirimize lütfen aç gözlerini! Min Juuunnnggg!"
Uyanmıyordu.
Güzel gözlerini, her daim umutla ve sevinçle ışıl ışıl parlayan o muhteşem gözlerini açmıyordu.
Anında deli gibi ağlamaya,göz yaşlarımı bir bir dökmeye başladım.
Biz birbirimize söz vermiştik. Asla birbirimizi yalnız bırakıp gitmeyecektik.
Uyanmalıydı.
Gözlerini açmalıydı.
Hem... Hem ona en çok beğendiği elbiseyi almıştım. Yarın onu kutlama yemeğinde giyecekti.
Sonra... Sonra hayalini gerçekleştirip öğretmen olacaktı. Bir sonraki gün bir sürü öğrencisi olacaktı. O daha çok gençti. Yapmamız gereken tonlarca şey birikmiş dururken,hiçbirini yapmadan gidemezdi!
Gerçek olduğuna bir türlü inanamadığım, kâbus gibi olan bu ana hâlâ inanamıyordum.
Kâbus görüyor ama bir türlü bu kâbustan uyanamıyormuş gibi hissediyordum.
Gördüğüm en uzun ve en korkunç kâbustu bu...
Bu sırada gözlerim yan gözle bir şey gördü. Hareket eden bir şey!
Fark eder etmez direkt oraya baktım.
Duvar kenarında başını bu tarafa uzatmış bir beden gördüm.
Gözlerimiz buluşunca bulunduğu yerden çıktı ve üzerime doğru gelmeye başladı.
Üzerindeki her şey siyahtı. Hiçbir yeri görünmüyordu. Siyah botlar,siyah kot pantolon,siyah kapşonlu bir hırka. Kapşonu başına geçirilmişti ve yüzünde bir kar maskesi vardı. Sadece gözleri görünüyordu.
Üzerime doğru gelmeye başlayınca korkum giderek arttı. Geri geri gitmek istiyor,buradan kaçmak istiyordum. Ancak Min Jung'a sıkı sıkıya sarılmıştım. Onu burada bırakmak istemiyordum.
Korkuyla ağlamaya devam edip üzerime gelmeye devam eden kişiye bakarken kapıdan içeri Felix girdi.
"Çığlık mı attın?! Bir sorun mu var? Yah! Sen kimsin?! Kaldır ellerini!"
Açık bıraktığım kapıdan içeri girmiş ve onu görmüş olmalı. Felix'e baktığımda belindeki silahı hızla çıkardığını ve üzerime gelmekte olan kişiye doğrulttuğunu gördüm.
Aynı zamanda bu kişi de Felix'i görünce panikledi. Bir bana bir de Felix'e baktıktan sonra arkasını döndüğü gibi koşmaya başladı. Evimizin bahçeye açılan sürgülü kapısından dışarı çıktı.
Felix de koştu ve o tarafa doğru yöneldi. Ancak daha sonra kararını değiştirmiş gibi hızla benim yanıma geldi.
"Sen iyi misin?! Bir şeyin var mı?!"
Sordu ama cevap veremedim.
Sesli sesli ağlamaya devam ettim.
Ellerimin altında uzanan bedenin sahibi,biricik kuzenimin güzel yüzüne bakarak hâlâ bunun bir şakadan ibaret olduğuna kendimi ikna etmeye çalışıyordum.
Ama olmuyordu.
Şaka değildi.
Her şey gerçekti.
Kuzenim Min Jung... Öldürülmüştü.
...
Sizce katil kim?😂
Kızla zoru neydi?
Sonraki bölümlerde bizleri neler bekleyecek? Tahmin edin bir bakalım.😏
Bir sonraki bölümde görüşmek üzere. 😘💙
