İlk okuldan bu yana aradan seneler geçer ve ikizler tam tamına 18 yaşlarına gelirler ve ikisi de pırıl pırıl iki genç olmuşlardır.Mehmet ve Emel ise hafif yüzlerinde çizgiler oluşmuş hafifte saçları kırlaşmıştı ama seneler geçsede birbirlerine olan aşkları, sevgileri hiç bitmemişti hatta kat ve kat daha çok artmıştı.
İkizler artık büyümüş ve üniversite çağına gelmişti ki babaları istediği okulları ve istediği mesleklere pek müsaade etmez hep kendi isteği olsun ister ki yine her akşam olduğu gibi aynı konu açılır
Handan: baba neden avukat olmamı istemiyorsun yani bunu her sorduğum da cevap vermiyorsun bende merak ediyorum
Mehmet iç çekerek sözüne başlar
Mehmet: bak yavrum sen ve kardeşin benim canımsınz, herşeyimsiniz ve bende her baba gibi sizi bu zamana kadar kötülüklerden korudum ve korumaya da devam ediyorum. Neden avukat olmanı istemediğimi de sorarsan çünkü kızım sende biliyorsun avukatlık zor ve tehlikeli bir meslek ve tam seni kötülüklerden korumak isterken kaybederim diye çok korkuyorum.
Handan babasının bu söylediklerine üzülür ve sarılır
Handan: yanımda sen olduğun sürece kimse bana bir şey yapamaz baba sen merak etme.
Hasan: peki baba benim neden polis olmama izin vermiyorsun banada mı bir şey olmasından korkuyorsun?
Mehmet: evet eşek sıpam sanada bir şey olsun istemem ben evlatlarıma, aileme hiçbir şey olsun istemem. Çoğu zaman size sevgimi belli edemiyorum ama ben sizi canımdan bile çok seviyorum.
Mehmet, Handan ve Hasan birden ağlamaya başlarlar
Mehmet: hem dünya gözüyle evlatlarımın doktor ve öğretmen olduğunu görmek benimde hakkım değil mi?
Hasan ve Handan: peki baba söz veriyoruz senin bu dileğini gerçekleştireceğiz.
Derler ve babalarına sarılırlar.
