(Çisem’in ağzından)
Bugün kendime söz verdim:
Hiçbir şeyi kurcalamıyorum.Hiç.Sıfır.Zero.Kahvemi aldım, salona geçtim.Duvar orada.Ben buradayım.Aramızda garip bir bağ oluştu.İlişki durumumuz: karmaşık.
“Dokunmayacaksın,” dedim kendime.Yaklaştım.“Bakmayacaksın,” dedim.Baktım.“Çisem, lütfen,” dedim.Dinlemedim.Elimi duvara koydum.Soğuk.
Ama bu sefer başka bir şey daha vardı.Hafif bir titreşim.Sanki içeride biri telefonunu titreşimde unutmuş gibi.
Yemin ederim.“Tamam,” dedim. “Bu normal değil.”Ama geri çekilmedim.Çünkü insan garip bir şey görünce kaçmaz.Daha çok bakar.
Beyin: “tehlike”
Ben: “bir dakika daha bakayım”
Parmaklarımla duvara hafifçe vurdum.Tak.Normal.Bir daha vurdum.Tak.Sonra biraz daha sert.Tak… tok.
Dur.Bu ses farklıydı.Bir daha vurdum.Aynı yer.Bu sefer net.Bu duvarın o kısmı… boş.
Ben: 😐
Duvar: 👁️
“Yok artık,” dedim.“Gizli oda mı bu? Netflix dizisi mi yaşıyorum?”Ama ciddiydim.Çünkü o ses… dolu duvar sesi değildi.
Etrafı kontrol ettim.Kimse yok.Tabii ki yok.Ama yine de baktım.Niye baktım bilmiyorum.Sanki yakalanacakmışım gibi.
KENDİ EVİMDE.
Tırnağımı duvarın kenarına geçirdim.Küçük bir boşluk.Çok küçük.Ama var.Kalbim hızlandı.Bu korku değil.Bu… merak.Daha tehlikeli olan.
“Yapma,” dedim kendime.“Gerçekten yapma.”Yaptım.Duvarın o kısmını hafifçe zorladım.Çok kolay açıldı.
BU NORMAL DEĞİL.
Bu kadar kolay açılmaması lazım.Ama açıldı.İçinde…Bir boşluk.Küçük.Karanlık.
Ve…Bir şey var.Elimi uzattım.Dur.Eldiven yok.Maske yok.Hiçbir şey yok.Ama ben gidip elimi sokuyorum.Aferin Çisem.
İçeriden bir şey çektim.Tozlu.Eski.Bir defter.
Kalbim şu an:
🥁🥁🥁🥁🥁
“Tamam,” dedim.“Bu noktada geri koyup unutabilirsin.”Koymadım.Defteri açtım.İlk sayfa.
Tek bir cümle:
“Eğer bunu bulduysan, artık yalnız değilsin.”
“Yok artık ya.”Sayfayı çevirdim.Yazılar var.El yazısı.Düzgün ama… sonlara doğru bozulmuş gibi.
“Bugün ev yine sessizdi.”
Ben: tamam
“Duvarlar bazen nefes alıyor gibi.”
Ben: TAMAM??
Bir sayfa daha.
“Sesler başladı ama dışarıdan değil.”
KAPAT DEFTERİ ÇİSEM.
KAPAT.
Kapatmadım.Sonraki sayfa:
“Benden sonra buraya biri gelecek.”
Dur.Dur bir saniye.Devam ettim.
“Eğer okuyorsan… o sensin.”
BEN MİYİM???
Defteri kapattım.Kalbim deli gibi atıyor.Ama panik değil.Daha çok… “ben bunu neden okuyorum?” hissi.
Tam o sırada—Telefonum çaldı.Zıpladım.Gerçekten zıpladım.Ekrana baktım.
Bilinmeyen numara.Yine.Açtım.“ALO?” dedim.Sessizlik.Sonra…çok hafif bir ses:
“Buldun.”
Telefon kapandı.
Ben: 😐
Ev: 😐
Defter: 📖😐
“Tamam,” dedim.“Bu artık şaka değil.”Ama yine de…defteri tekrar açtım.Son sayfalardan birine geldim.Yazı daha kötü.Daha hızlı.Daha… korkmuş.
“Ev beni izliyor.”
“Duvarlar boş değil.”
“Ben çıkamadım.”
Son satır:
“Benden sonra gelen kişi… aynı şeyi yaşayacak.”
Defteri kapattım.Yavaşça.Çok yavaş.Ve o an fark ettim:
Ben artık bu evde tek değildim.Hiç olmamıştım.Ve en kötü kısmı?Ben hâlâ korkudan çok merak hissediyordum.Bu iyi bir şey değil.Hiç değil.
