Bölüm 2

Geçmişim beni kocaman bir boşluğa götürüyor. Karanlık ve soğuk bir boşluk. O koca boşlukta kendimi görüyorum. Yüzünde kavga veya dövülmüş hissini andıran birçok çizik. Kalbimin tüm yaraları o boşlukta gözüküyor. Belki çok duygu barındırıyor. Belki de çok ölüm barındırıyor. Boşlukta ayakta durmak için arkamdaki kara bir siluete yaşlanmışım. Ve deli gibi kendime "Sen lanetliksin!! " diyerek bağırırken görüyorum. Bu sözü ilk babam olan faktör bana söylemişti. Aslında bir yerden sonra alışıyorsunuz. Ve kendi kendinizin bir tür lanet olduğunuzdan şüpheleniyorsunuz. Beyniniz bu kelimeye ayak uydurarak size yüzlerce hayali kanıt sunuyor. Sizde bunları aklınızın en derin noktasına koyarak hayata bulaştırıyorsunuz. Bu kelime tıpkı bir kanser hücresi gibi önce beyninize sonra da tüm vücudunuza yayılıyor.... Bu kanser hücerisini ne kadar engelleseniz de artık bulaştığı yeri tamamen enfeksiyonlar kapladıktan sonra yakıcı ve uzun ızdıraplı bir yara bırakarak sizi sessizce ölüme terk ediyor. İşte geçmiş insanı gelecekten uzaklaştırıyor......