Sıkıca ona sarıldım.
Alena: Alaz çok teşekkür ederim.
Alaz: bende.
Alena: Ben bir şey yapmadım ki
Alaz: Varlığın yeter.
Kafamı kaldırıp yüzüne baktım.
Alaz: Öyle bakma bana.
Gülüp geçtim.
Alena: Alaz , istersen bu gün burda kala bilirsin. Yani ee.. geç oldu!
Alaz: Aslında geç olması problem değil. Gideyim ben.
Alena: Tamam.
Alaz evden çıkıp kendi evine yöneldi. Bende arkasından gittim. Çünki silahını benim evimde bırakmıştı. Aslında bu bir az bahane olmuş ola bilir.
Eve girdiğinde kapıyı kapadı. Bende kapıyı çaldım.
Dışarı çıktı.
Alaz: Alena ?
Alena: Silahını unutmuşsun.
Silahı ona uzattım.
Alaz: Haa anladım. Teşekkürler.
Diyip silahı alıp içeri girdi, kapıyı kapadı yeniden. Bende arsız gibi yeniden çaldım.
Alaz: Noldu?
Alena: İnsan bir "gel dışarısı soğuk , karanlık." Der ya.
Alaz: Gelmek istemezsin diye düşündüm.
Alena: Yalnış düşünmüşsün.
Alaz: Tamam gel.
İçeri girdim. Bir sürü resim vardı. Güzel tatlı bir evdi.
Evi dolaşırken Alaz kolumu tuttu.
Alaz: Çok gezme otur ben sana kahve getireyim.
Bu sırada gözüm bir kapıya takıldı ardımdan sesler geliyordu.
Alena: Orda ne var ?
Alaz: Hiç bir şey yok.
Alena: Ama var, ses geliyor.
Alaz: Bazı şeylere burnunu sokma.
Alena: Tamam git benim kahvemi getir köle.
Alaz: Emr edersiniz , başka bir isteyiniz ?
Alena: yok çekile bilirsin.
Alaz mutfağa gitti. Birden şeytan dürtü kalkıp o odanın kapısını açtım.
İçeride gördüğüm karşısında donup kaldım.
Oğuz içerideydi! Eli kolu bağlı bedeni morluklar içerisinde yüzü gözü kan içindeydi.
Alaz içeri girdi.
Alena: Böyle olmaz !
Alaz: Niyetin ne?