14 Aralık – Hamburg Limanı – Saat 04:41 Hava henüz kararmamıştı ama liman… her zamankinden karanlıktı. Sis, suyun üzerinden ağır bir perde gibi yayılıyordu.İkinci kurbanın cesedi, eski bir yük iskelesinin altında bulunmuştu.Klara arabadan indiğinde rüzgâr çenesini kesiyordu.Ama bu, onu en son düşüneceği şeydi.Ceset… konuşuyordu.İkinci Kurban: SuKadının vücudu çırılçıplaktı. Gözleri oyulmuştu, ama tuhaf bir şekilde, göz çukurlarının içi tamamen kuru kalmıştı. Sanki içeriden buharlaşmış gibiydi.Boğazına kazınmış sembol: Ters dalga + üç daire — su elementine dair eski Keltik bir sembol.Ama asıl ürkütücü olan, cesedin göğsünde, damarlar arasında ince çizgilerle yazılmış bir kelimeydi: “Zweite.”Almanca “ikinci.”Yani… sırası gelen. Klara diz çöktü. Parmak uçlarıyla cesedin elini tuttuğunda…Suyun soğukluğundan değil, bir fısıltı yüzünden geri çekildi.“Üçüncü geliyor. Rüzgârla gelecek. Ruhlar fısıldıyor. Kalbi boşalt.”O an gözlerinin önünde bir görüntü belirdi.Rüyasındaki figür… şimdi cesedin arkasında silüet olarak duruyordu.Kımıldamıyordu.Ama gözsüz yüzünü yine ona çevirmişti.Klara derin bir nefes aldı.“Gerçek bu,” diye düşündü. “Beni izliyor.” Olay yerinden çıktıktan sonra arabada yalnızken defteri tekrar açtı .Ama bu kez sayfalar açılmadı.Yapışmıştı. Parmaklarının ucu kanayana kadar çekti.Ve ancak o zaman… bir sayfa açıldı. Sayfanın köşesine kendi kanı damladı. O anda yazılar belirginleşti.Bu sefer sayfa yazmakla kalmamıştı:Yanan semboller çizilmişti. “Üçüncü için kalp feda edilecek. Hava onu taşıyacak. Ruhlar açık geçide akacak.”Altında bir cümle daha: “Boğulanlar sesle döner. Onları duymaya hazır ol.”
Ertesi sabah Klara, eski bir kontağına ulaşır: Amélie Volker. 50’li yaşlarında, Fransız-Alman kökenli bir medyum. Eskiden cinayet masasıyla kısa süreliğine çalışmış, sonra “bilim dışı yöntemler” yüzünden dışlanmıştı. Klara, defteri ve cesetlerin fotoğraflarını gösterdiğinde Amélie birden durdu.Avuçlarını dosyaların üzerine koydu. Gözlerini kapattı.“Kapılar açılmış. Ama biri içeri girmemiş… biri içeriden çıkmış.” Klara irkildi.Amélie devam etti: “Bu ayin, geçmişte başlamış bir zinciri devam ettiriyor. Bu beş kurban… sadece bir çağrı. Asıl ritüel, beşinci kurbanla yeniden bedenlenecek.” Klara:“Yani… bu cinayetleri işleyen biri değil mi?” Amélie gülümsedi, ama üzgünce: “Belki biri. Belki bir şey. Belki de… senin gölgen.”
Klara o gece defteri odasının lambasının altına koydu.Ve gözleri karşıdaki aynaya takıldı.Kendi yansımasına baktı. Ama… yansıma ona bakmıyordu. Gözleri sağa dönüktü.Aynadaki Klara, bir şeyi izliyordu.Ve sonra… gözlerini yavaşça Klara’nınkine çevirdi. Aynı anda ikisi de nefes aldı. Defter… sayfa çevirdi. Ama Klara dokunmamıştı.