" İnsan her zaman masum olduğuna inanmak ister "
Baştan başlıyoruz.
Birkaç saat öncesinde ne güzel eğleniyordum oysa. kafayı bulmuştum galiba. En son hatırladığım polisler tarafından sanki mahkumuşum gibi kelepçelenmem. Gözlerimi açıyorum. Beyaz bir odadayım. Işık gözümü bulandırıyor . Naptığımı bile bilmiyorum. Sadece daracık bir odada boş boş bakınıyorum. Çünkü yapıcak hiç birşey yok. Kapı açılıyor. İçeri piknik tipli bir memur giriyor. Neden buradayım diyorum. Suçumu bilmiyorum ki. Bana "bir adam öldürdün " Diyor. Sessizce gülümsüyorum. "Ben kimseyi öldürmedim" O halde neden burdasın diyor. Gülümsemem soluyor. Sertçe yutkunuyorum. İlk defa gittiğim barda ilk defa içtiğim lanet olası bir alkol yüzünden buradaydım. Sarhoşken napmıştım ben? Memurun dedikleri kendimi sorgulatıyor bana. Gerçekten de doğruysa. Birini öldürdüysem. "Kim" Kelimesi çıkıyor dudaklarımdan." Mehmet ruhsuz " Diyor. O an Dünya ayaklarımdan kayıyor işte. Memur çıkıp gidiyor. Yine yalnız kalıyorum, bir tek pürüzlü duvar ve masa var karşımda. Elimi yolunmuş dudaklarıma götürüyorum. Kuzenimi öldürmüştüm ben.
Okuyanlar ' a teşekkür ederim.