----
Aslı'nın gözünden
Gecenin serin havası çardağın altında yüzüme hafifçe çarparken hepimiz çardağa dağılmıştık. Akşam yemeği sonrası çay içiyorduk, Aras ve Zühre yol ve günün yorgunluğuyla erkenden uyumuştu. Özellikle çiftlik Aras için çok iyi olmuştu, tüm gün koşturmuş babamla hayvanlara bakmıştı. Sessizlik, yıldızların parıltısıyla dolu bu huzurlu gecede sanki konuşmamız için bizi zorluyordu. Herkes günün yorgunluğunu yaşıyordu o an bugün düşündüğüm şeyi sormak istedim.
“Aras neden anneannesiyle ya da dedesiyle hiç görüşmüyor?” diye sordum usulca. Kaan, gözlerini benden kaçırmadan derin bir nefes aldı.
“Onların hayatta olup olmadığını bile bilmiyor” dedi sesi kısık ama derin bir hüzünle. “Onlar için Aras hiçbir zaman var olmadı.”
Söyledikleri kafamı daha da karıştırmıştı. Annem duygularıma tercüman oldu “Nasıl yani? Hiç mi merak etmediler? Hiç mi aramadılar?”
Kaan, bardağını masaya bıraktı ve arkaya yaslanarak çardak tavanına baktı. “Reyhan’la evlendiğimizde ailesi onu tamamen sildi. Kaçarak evlendik biz... Reyhan’ın ailesi için bu, affedilemez bir şeydi.”
Şaşırmıştım. Kaçarak evlenmek mi? Kaan ve hikayesini hiç bu kadar derinlemesine düşünmemiştim aslında kendi dertlerimden fırsat olmamıştı, her anımda yanımda olan arkadaşımı tanıyamamak beni üzdü. Ona biraz daha yaklaştım sanki anlatmasını istediğimi belli etmek ister gibi.
“Reyhan’la üniversitede tanıştım” diye başladı. “Ben Ankara’da okuyordum o zamanlar. Tıp fakültesi… Yoğun bir dönemdi. Ama Reyhan’ı gördüğüm anda her şey durdu. Onunla tanıştığım gün hayatımın geri kalanını onunla geçirmek istediğimi anlamıştım.”
Kaan’ın sesi, o anları yeniden yaşıyormuş gibi bir sıcaklık taşıyordu. Yüzündeki ifade, mutlu bir anıyı hatırlamanın getirdiği o karışık duyguyu ele veriyordu. Hepimiz pür dikkat onu dinliyorduk.
“Reyhan hemşirelik okuyordu” diye devam etti. “Ama ailesi sorunlu bir aileydi. Babası baskıcı, annesi ise sessiz bir kadındı. Reyhan annesinin onu bile sevdiğinden emin olmadığını söylerdi. Reyhan...o dönem nişanlıydı. Ailesi onu zorla nişanlamıştı. Adam kötü biri değildi belki ama Reyhan’ın asla istemediği biriydi.”
Babam derin bir nefes aldı belli ki hiç tanımadığı bu kadına üzülmüştü. “Sonra?” diye sordum.
“Sonra… Birbirimizi sevdik. Ama bu kolay değildi. Reyhan nişanı bozmak istediğinde ailesi onu ciddi şekilde tehdit etti. Babası bir keresinde ona öyle bir vurmuş ki yüzü mosmor olmuştu. O gün kararımı verdim. Onu oradan kurtarmalıydım.”
Kaan’ın yüzündeki öfke ve hüzün karışımını görmek içimi burktu. Ellerimle çay bardağını kavrayarak daha dikkatle dinledim. Elif'in ve annemin gözleri dolmuştu.
“Reyhan, ailesinin tepkisini göze alarak nişanı bozdu. Biz kaçtık. Bir gece ansızın her şeyi geride bıraktık. Benim annem ve babam küçükken vefat etmişti. Anneannemle büyüdüm. O ev bizim sığınağımız oldu.”
“Peki ya sonra? İstanbul’a mı taşındınız?” dedi babam.
Kaan başını salladı. “Evet. Reyhan’ın ailesi bizi lanetledi diyebilirim. Babası, onun öldüğünde kurban kestireceğini bile söyledi. Düşünsenize… İnsan, kendi çocuğuna böyle bir şey söyler mi? Ve biliyor musunuz gerçekten de yaptı bunu o ölünce. ”
O anın ağırlığı çardağın sessizliğini bastırıyordu. “Reyhan’ın ailesi cenazeye bile gelmedi, kendi aile mezarlığımıza defnettik. ” diye ekledi sesi kırılmış bir şekilde.
“Reyhan nasıl…” dedim ama cümlemi bitiremedim.
“Doğumda” dedi, sesi fısıltı kadar kısılmıştı. “Aras dünyaya gelirken bir takım komplikasyonlar gelişti. Reyhan kurtulamadı. 10. evlilik yıldönümümüzdü. Onu kaybettikten sonra, anneannem bir süre bana ve Aras’a destek oldu. Ama o da bir yıl sonra vefat etti.”
Kaan’ın sesi titriyordu. “Reyhan çok güçlü bir kadındı. Çok severdik birbirimizi. Aras’ın her şeyden habersiz olması belki daha iyi ama bazen onun büyüdüğünde ne düşüneceğini merak ediyorum. Annesini her seferinde anlatıyorum ona ama hiç vakitleri olmadı. ”
Sözlerinin ağırlığı beni tamamen etkisi altına almıştı. Kaan’ın yaşadığı bu acılar, onun gözlerinde gizlenen o derinliği anlamama yardımcı olmuştu.
“Kaan, sen çok güçlü bir insansın. Aras da büyüdüğünde bunu anlayacak” dedim.
Gözlerini bana çevirdi, küçük bir gülümsemeyle. “Bazen güç yetmiyor Aslı ama denemekten başka çaremiz yok.”
O gece, çardaktan odaya dönerken Kaan’ın yaşadığı her şeyi aklımdan çıkaramıyordum. Onun hikayesi, hayatın insana neler sunabileceğini ve bir insanın sevgiyle ne kadar dayanıklı olabileceğini gösteriyordu.
----
Nasıl buldunuz? Keyifli okumalar... 🥺
