Kıyamadım hızlıca bitirip yükledim, beğeni ve yorumlarınızı eksik etmeyin. 🙌💓
----
Aslı'nın gözünden
Metroda sancılarım giderek sıklaşırken bir yandan nefes almaya çalışıyor, bir yandan da durumu kontrol etmeye çabalıyordum ama bedenim kontrolü çoktan ele almıştı. İnsanlar çevremde toplanmış, yüzlerindeki endişeli ifadelerle ne yapacaklarını bilemeden birbirlerine bakıyordu.
“Kızım, iyi misin?” dedi yaşlıca bir kadın. Başımı sallayıp bir şeyler söylemeye çalıştım ama ağrılar o kadar şiddetliydi ki konuşmak bile güçtü.
Bir adam telefona sarılıp ambulans çağırıyordu. Başka biri ise “kocasını ya da bir yakınını arayalım birinin burada olması lazım,” dedi.
Kocam mı? İçim burkuldu. Yavaşça “Eşim öldü” dedim yalnız ve kocası olmayan bir kadının kabul edilmeyeceği korkusuyla söylemiştim bu yalanı bir de ayıplayan bakışlarla uğraşamayacaktım. Sesim o kadar kısık çıkmıştı ki sanki yalnızca kendim duyuyordum. O sırada sancılar tekrar şiddetlendi. Tek bir isim ağzımdan döküldü
“Doktorum Kaan… Onu arayın. Numarası telefonumda kayıtlı.”
Birileri telefonumu çıkardı ve Kaan’ı aradı. Başım dönüyor her şey bulanıklaşıyordu. Kaan’a ulaşmış olmalıydılar çünkü kısa bir süre sonra, “Hemen yola çıkıyorum” diye bağıran bir ses duydum bu kadar acım ve korkum olmasaydı gülerdim çünkü öyle bir bağırmıştı ki adam telefonu kulağından uzaklaştırmıştı. Ambulans hızla geldi ve beni sedyeye alıp hastaneye yetiştirdi. Doğum başlamıştı. Herkes etrafımda koşuşturuyor bir yandan da sorular soruyordu.
“Eşi nerede?”
“Yok” dedim kısaca. Sorular devam ediyordu: “Peki annen? Babana ulaşalım mı?”
Her kelime bıçak gibi içime saplanıyordu. Bir yandan sancılara dayanıyor bir yandan da yalnızlığımın ağırlığını hissediyordum. Güvenebileceğim insanlar şehir dışındaydı. Elif. Elif'e haber vermeliydiler en hızlı o gelebilirdi.
Her şey hızla ilerliyordu. Doğumhanenin soğuk ışıkları altında, yalnız başıma ağrılarla mücadele ediyordum. O anlarda Kaan’ın sesini telefonda bile duymak içimi rahatlatmıştı. “Sakin ol, her şey yolunda” demişti ama içim içime sığmıyordu.
Son sancıyla birlikte minik bir ağlama sesi duyulduğunda gözlerimden yaşlar süzüldü. Hem mutluydum hem de tarifsiz bir boşluk hissediyordum. Bebeğim erkendi ama sağlık durumu iyiydi. Hemen küveze alınması gerektiği söylendiğinde korktum. Onu yalnız bırakmak istemiyordum.
Doğumdan sonra odaya alındım. Elif’in yüzünü gördüğümde dayanamayarak ağlamaya başladım. “Bitti” dedi. “Her şey yolunda. Bebek de iyi olacak sen de.”
Elif beni sakinleştirirken içimdeki karışık duygular yerini minik bir huzura bırakıyordu. Yalnız olmadığımı hissetmek, yeniden güç bulmamı sağlıyordu.
Birkaç saat sonra Kaan yorgun ama endişeli bir yüzle odaya geldi. “Buradayım artık” dedi. “Her şey kontrol altında.”
Kısa süre sonra ailem de hastaneye ulaştı. Annem beni görür görmez boynuma sarıldı. “Senin iyi olduğunu bilmek her şeyden önemli” dedi. "Hem kuzumun kuzusu olmuş. " Gözleri dolu doluydu. O an dank etti. Biri Adana'da birileri Balıkesir'deydi yahu siz uçaraktan mı geldiniz? İstanbul içinde bile bir yerden bir yere gitmek en iyi ihtimalle iki saat sürer?
Odaya dolan sıcaklık ve sevgi, tüm endişelerimi biraz olsun hafifletti. Bebeğim hâlâ küvezdeydi, ama doktorlar her şeyin yolunda olduğunu söylüyordu. Kaan sık sık kontrole gidiyor bana bilgi veriyordu.
Aras, babasının kucağında odaya girdiğinde gözleri ışıldıyordu. “Bebek nerede?” diye sordu. Küvezi işaret ettiğimde yüzünde hayret dolu bir ifade belirdi.
“Çok küçük!” dedi. “E ne zaman oynayacağız Aslı? Böyle oynayamaz ki benimle!”
Herkes gülerken Aras, ciddi bir ifadeyle ekledi: “Ama benimle arkadaş olacak, değil mi?”
O küçük çocuğun sözleri, içimde tarifsiz bir sıcaklık yarattı. Kızımın iyi bir abisi vardı.
O gün hastane odası, sevgi ve mutlulukla dolup taştı. Bebek erken gelmişti ama bu durum bile çevremdeki insanların sevgisiyle sarılıydı.
İçimde hâlâ karmaşık duygular vardı. Tolga’nın yokluğu, geçmişin izleri... Ama her şeyden öte bebeğimle birlikte yeni bir hayatın başlangıcında olduğumu biliyordum.
Bu başlangıç, yalnızlık değil, sevgi dolu bir çevreyle tamamlanacaktı. Ve bu da her şeye değerdi.
Tolga demişken... Annesine haber vermeliydim.
----
Valla yorumlarınız beğenileriniz beni çok mutlu etti. Dün bir şey oldu ama ben de anlamadım birden patladı. Keyifli okumalar... 🙌💓
