Merhaba beğenmeyi ve yorum yapmayı unutmayın🙂
---
Aslı’nın Gözünden
Karnım her geçen gün biraz daha büyüyordu. Sabah aynaya baktığımda, üzerimdeki ince elbisenin bile artık karnımı gizleyemediğini fark ettim. Zühre’nin hareketlerini hissetmeye başlamıştım. Minik bir kıpırtı… Bazen beni gülümsetiyor bazen de gözlerimi doluyordu. Ona dair her şeyin bu kadar gerçek olduğunu fark etmek garip bir histi.
Üzerime bir ceket alıp mutfağa geçtiğimde Elif kahvaltıyı hazırlıyordu. Efe ise telefonuyla oynarken masada oturmuş yarım yamalak bir şeyler söylüyordu.
“Aslı, o kadar çok şey yiyorsun ki market listesine yetişemiyoruz” diye takıldı Efe, gözlerini benden ayırmadan.
“Efe, sen hiç hamile kaldın mı? Hayır, o kadar emin konuşuyorsun ki şaşırıyorum” dedim gülerek. Elif de kahkahasını tutamadı.
Elif, hamileliğim boyunca bana hem arkadaş hem de kardeş olmuştu ama içten içe onu daha fazla rahatsız ettiğimi düşünüyordum. Son günlerde sık sık aklıma aynı düşünce düşüyordu: Kendi evime taşınmalıyım. Hem Zühre’nin doğumundan sonra bana daha fazla mahremiyet sağlayacak bir yer hem de daha güvenli bir ortam arıyordum. Elif’i sevdiğim kadar onun da özgürlüğüne ihtiyacı vardı.
Kahvaltıyı hızla bitirip Bala’ya gittim. İş yeri her zamanki gibi şenlikliydi. Çocukların kahkahaları, Aras’ın sevimli bir şekilde kapıdan içeri koşması ve Kaan’ın peşinden seslenmesiyle birleşti.
“Aras, bekle oğlum! Bu hızla koşarsan düşeceksin!” diye seslendi Kaan hafifçe nefes nefese kalarak. "Bi dur be mübarek! "
“İyi misiniz, doktor bey? Bugün koşturmanız biraz fazla mı geldi?” diye takıldım.
Kaan gülümseyerek elini saçlarına götürdü. “Ne yapayım, iki yaşında bir roketle yaşamaya çalışıyorum. Ama size hayranım, Aslı Hanım. Hem iş hem bebek... Bravo!”
“Benden çok çalışan bir doktor olduğunu unuttunuz galiba,” dedim.
“O ayrı,” dedi göz kırparak. “Ama yine de sizin gibi güçlü bir kadın değilim.” Kaan'ın bu takılmaladırını seviyordum, bu süreçte bana iyi gelen şeylerden biri o olmuştu.
Gün, yoğun bir iş temposuyla geçti. Çocuklarla oyunlar oynandı, ailelerle toplantılar yapıldı ve Aras’ın yeni yeni kelimeleri düzgün telaffuz edişine şahit oldum. İşin sonunda Kaan yanıma geldi.
“Aslı, Zühre doğduktan sonra bu tempoyu nasıl sürdüreceksiniz? Merak ediyorum” dedi kolunu kapının kenarına yaslayarak.
“Bir yolunu bulurum Kaan. İş yerini daha sistemli bir şekilde yürütmek için planlar yapıyorum.”
“Yani patronluk?” diye sordu.
“Hem de en sertinden” diye yanıtladım gülerek.
Eve dönerken Elif’le konuşmak için kararımı netleştirmiştim. 1+1 bir daireye taşınacaktım rezidanstı. Hem güvenli hem de benim için yeterince geniş bir yerdi. Akşam Elif’e durumu anlattığımda gözleri doldu ama anladı. “Haklısın Aslı” dedi. “Ama şunu bil ki, kapım her zaman sana açık.”
O gece, taşınma planları yapmak için bilgisayarımın başına oturdum. İçimde hem heyecan hem de bir miktar korku vardı. Artık her şeyi tek başıma halledecektim. Ama karnımı tutarken Zühre’nin varlığını hissetmek, bana inanılmaz bir güç veriyordu.
---