Selam ben Simay. Size başımdan geçen lise olaylarını anlatmak istiyorum. O zamanlar lise üçe gidiyordum.
“Ya Cenk! Mal mısın nesin?!” Diye bağırdım Cenk’e. Cenk benim uyuz erkek kardeşim.
“Yo Conk mol moson noson!” Dedi dudağını büzerek. Arka koltukta dövüşüyorduk.
“Kes sesini salak bücür!”
“En azından cüce değilim!”
“Senin ağzına bir çakarım çenen boğazına saplanır!”
“Seninle mi uğraşacağım ya kokuşuk ergen.”
“Ne dedin sen?!” Dedim. Ejderha gibi hissediyordum.
“Eğer biriniz tek bir kelime daha ederse arabadan atacağım.” Dedi annem. Annem öyle dediği için susmak zorunda kaldık. Cenk’e ters bir bakış attım ve cama döndüm. Kulaklığımı taktım ve ‘Espresso (sabrina carpenter)’ açtım. Arkada nakliyat arabası vardı. İstanbul’dan İzmir’e taşınıyorduk. Çünkü babamın tayini çıkmıştı. Her ne kadar kızgın ve üzgün olsam da bir yandan heyecanlıydım. Yeni arkadaşlar, yeni yerler, yeni bir hayat. Önümde büyük şeyler var. Yaz en sevdiğim mevsimdir. Ayrıca her yaz Çeşme’ye giden arkadaşlarımı çok kıskanırdım. Artık bende gidecektim. Her gün denize girerdim belki. Kendimi bildim bileli çok tatile çıkmazdık. Ara sıra köye giderdik. Ben bunları düşünürken aradan bir buçuk saat geçmişti. Yolculuk beş saatti. Yolun ikinci saatinde Cenk’in çiş krizi tutmuştu. Ekstra bir yarım saat benzinci aramak ve depoyu fullemekle geçmişti. Sonraki saatler babam hariç hepimizin uyumasıyla geçti. Yani iki saat falan. İki saatin sonunda babam hepimizi uyandırdı. Kaputu çarparak. Panikle ayağa fırladım.
“N’oluyo ya?” Dedim uyku sersemi bir halle.
“Araba girmiyor.” Dedi babam ter içinde. Üçümüz bir ağızdan
“Ne?!” Dedik.
“Çocuklar siz uyandıysanız arabayı arkadan ittirsenize.” Dedi babam. Cenk’e baktım. Derin bir of çekti ve bana döndü.
“Hadi in.” Dedi bana.
“Sende in.” Dedim. Aynı anda ittik