Gelmiştim tam önümdeydi üstünde koskoca kaymakamlık yazıyordu içeriye girdim.lüks biyer bekliyodum ama normal bir yerdi bir tane adam elindeki dosyalarla yürüyordu ona bay brendon ın odasını sordum
"Şuradan sağa dönün solunuzda bir kapı göreceksiniz zaten kenarında bay brendon yazıyordur"
"Teşekürler..."
"Samuel"
"Teşekküreler bay samuel"
"Bay demenize gerek yok direk samuel deyin lütfen"
Dememe gerek yoktu zaten bay brendon beni yaka paça göndermek istiyordu ilçeden
"Tamamdır samuel teşekkürler"
"Bir şey değil..."
"Milly"
"Bir şey değil milly"
Samuel in dediği gibi sağa döndüm solumda bir kapı vardı kapının sağına baktım evet onun ismi yazıyordu "bay brendon" altında da "kaymakam" yazıyordu koskocaman bir şekilde
Kapıyı tıklattım
"Gir" diye bir ses yükseldi içerden içeri girdim sanki benim gelmemi bekliyormuş gibi dosyadan kafasını ayırmadan
"Oturun lütfen bayan milly"diyerek karşısındaki sandalyeyi gösterdi. Oturdum "bay brendon"dedim bana bakması için işede yaradı kafasını kaldırıp baktı
"Ben nereye gidebilirim ki bay brendon lütfen işlerim daha düzelene kadar kalıyım"
"Milly evladım ben babanı da anneni de tanırdım çok iyi çalışkan insanlardı sende çalışıyorsun emek harcıyorsun ama nereye kadar ünüversite okuyacam dedin burs verdik ben bir iş bulana kadar kafe de çalışayım dedin tamam dedik bir iş ayarladık bahçeme bir şeyler dikeyim dedin bahçeye dikmen için tohum ayarladık ama nafile kızım bizim artık size yapabileciğimiz bir şey yok"
Gözlerim dolmuştu onun laflarından değil sabah aklıma gelenlerden
"Ama"diye tekrar başladı sözüne elindeki dosyaya baktı ve bana uzattı
"Senin ailenle ilgili araştırma yaptım teyzen new york ta yaşiyormuş anneannen ile doğru mu?"onaylamam için bana sordu
"Evet anneannem hastalınınca oraya gönderdik"
"Peki senin oraya gitme şansın yok mu?"
Bu sorunun cevabının inanınki bende bilmiyorum
Annemle teyzem çok konuşmazlardı ama annem ölmeden önce bize gelmişlerdi hatta çok güzel zaman geçirmiştik.annem ve babam öldükten sonra bir kez geldiler daha doğrusu anneannemi alıp gittiler.annemlerin cenazesine bile gelmediler
"Bilmiyorum" diye cevap verdim
"Ben teyzeni tanırım annen benle teyzeni tanıştırmıştı eğer sana yardımcı olabileciğim son şey buysa sana yardım edeyim.gerçekten benim yapabileceğim bir şey yok"
Yapabilceğim bir şey kalmamışı tek umudum teyzemlerin bizi kabul etmesiydi
...
"Abla biz geldik"diye bağırdı camelia
"Camelia ayakkabılarınızı çıkartamayın öylece yukarı çıkın"
Camelia şaşırmış sesiyle
"
Emin misin?"diye sordu
Hiç olmadığım kadar emindim
Camelia yukarı çıktı bana,bavul hazırlayan bana baktı camelia
Şaşırmışabenziyordu. şaşırması gayet normaldi.hem bizim bavulumuz yoktu hemde nereye gidiyordum/gidiyor
-duk inanınki bende bilmiyordum ama hazırlanmalıydık.belki teyzemiz bizi kabul ederdi
Ama kim 13 yıl önce gördüğü yeğenleri evine almak isterki(4 yıl öncede anneannemi almaya gelmişlerdi ama bizi görmeden gitmişlerdi)
...
Camelia beni anlamıştı zaten iris ve camelia dışında kimse beni anlamıyo
Kafede çalışırken patronum sırf benden daha güzel bir kız olduğu için başka birisini benim yerime alıp beni kovdu kafedeki işimden öncede mcdonals da da çalıştım oradan da beni kovdular ama bu sefer para verdiler daha çok işte çalıştım
"Albert odandakileri getirir misin?"
iris kendi odasını toparlamaya karar verdi camelia mutfağı toparlıyordu albert ta benle beraber odasını toparlıyordu hepsi beni ve olanları anlayışla karşıladı ama hepimiz üzgündük burada doğup büyüdük
En çokta iris üzgündü aklına ailemiz geliyordu annemleri görmediği için ağlıyordu odasını kendi toparlamasının tek bir sebebi olabilirdi oda ağlamak iris küçüklükten beri ağlıycaksa odasına gider tekrar aynısını yaptı
...
Sabah saat 8 di telefonum çalıyordu acaba okulda çocuklara bir şey mi oldu diye düşündüm ama saat dokuzda gidiyorlar acaba iris sıkılıp okula erken gitmeyemi karar verdide giderken bir şey mi oldu.hayır hepsi yanlıştı çünkü bugün cumartesiydi ve aryan ne müdür ne de iris ti arayan bay brendon dı
YİNE AZ YAZDIM ÖBÜR TÜRLÜ CANINIZ SIKILIR DİYE YAZIM YANLIŞLARIM OLABİLİR ŞİMDİDEN KUSURA BAKBAYIN LÜTFEN