Seungmin: Sana bir soru soracağım, Taehyun. Ve dürüst cevap vermeni istiyorum. Çünkü yalan söylediğini anlarım. Zaman bana her şeyi gösterir. Bu dünyaya nasıl geldin?
Derin bir nefes aldım. Yalan söylemenin bir işe yaramayacağını biliyordum. Ama gerçeğin tamamını söylemek de intihar olabilirdi.
Taehyun: Hatırlamıyorum. Bir gece uyudum ve kendimi burada buldum.
Seungmin: Burası senin evin değil mi?
Taehyun: Sanırım buraya ait değilim...
Minho'nun gözleri büyüdü. Felix'in nefesi kesildi. Jeongin kitabını daha sıkı tuttu. Söylediğimin ağırlığını hemen anladım. Ama artık çok geçti.
Seungmin: Ait değilsin... ilginç. Demek ki hislerim doğruymuş.
Taehyun: Bana zarar verecek misin? Lütfen bana bir şey yapma...
Fark etmesem de sesim kısılmış, gözüm hafifçe dolmuştu. Etrafımdaki kişiler için belki de fazla korkaktım...
Seungmin başını hafifçe eğdi, sanki içimdeki korkuyu tartıyormuş gibi. Birkaç saniye boyunca kimse nefes almadı.
Sonra Seungmin, beklenmedik bir şey yaptı. Elini uzattı ve omzuma hafifçe dokundu.
Seungmin: Sana zarar vermeyeceğim. En azından şimdilik.
Minho'nun kaşları çatıldı. Felix şaşkınlıkla Seungmin'e baktı. Jeongin ise kitabını biraz daha açtı, sanki bir şeyler arıyormuş gibi.
Seungmin: Minho, seninle konuşmam gerek.
Minho: Şimdi mi?
Seungmin: Evet. Şimdi.
Minho bana bir bakış attı. Gözleriyle "sakin ol" der gibiydi. Sonra Seungmin'in arkasından yürüdü. Kapıdan çıkmadan önce Seungmin durdu ve omzunun üzerinden bana baktı.
Seungmin: Taehyun. Sakın bu gece hiçbir yere gitme. Yarın seninle tekrar konuşacağım.
Kapı kapandı.
Felix: Bu... iyi mi yoksa kötü mü?
Jeongin: Bilmiyorum. Ama Seungmin onu sorgulamak istiyor. Bu hiç iyiye işaret değil.
Jisung: Belki de iyidir. Eğer Seungmin onu hemen yok etseydi, bu çok daha kötü olurdu. En azından zaman tanıdı.
Felix: Zaman mı? Seungmin'in elinde zaman bir silahtır. Onu kendi lehine kullanır.
Taehyun: Peki... şimdi ne yapmalıyım?
Jisung: Bekle. Ve sakın korkma. Korku enerjini değiştirir. Seungmin bunu hisseder.
O geceyi Jisung'un laboratuvarının küçük odasında geçirdim. Ne uyuyabildim ne de rahatlayabildim.
Kırmızı gökyüzü pencereden içeri sızıyor, odanın her köşesine kan rengi bir ışık saçıyordu.
Sabah olduğunda, kapı çaldı. Jisung içeri girdi.
Jisung: Seungmin seni çağırıyor. Kule'nin ana salonunda.
Taehyun: Yalnız mı?
Jisung: Hayır. Hepimiz orada olacağız. Ama... konuşmayı o yönetecek. Hazır mısın?
Hazır değildim. Ama başka seçeneğim yoktu... Jisung'un arkasından yürüdüm. Koridorlar uzun ve soğuktu. Duvarlarda asılı kadim semboller, gözlerini üzerime dikmiş gibiydi.
Kule'nin ana salonuna girdiğimde, yüksek tavanlı, kristal avizelerle aydınlatılan devasa bir odayla karşılaştım.
Ortada uzun bir masa vardı. Masanın başında Seungmin oturuyordu. Sağında Minho, solunda Felix, Jeongin. Ve daha tanımadığım üç kişi daha var.
Seungmin: Taehyun. Gel, otur.
Masaya doğru yürüdüm. Her adımda bacaklarımın titrediğini hissediyordum. Seungmin'in karşısına oturdum. Gözleri üzerimdeydi. Bu sefer daha yumuşak, ama yine de deliciydi.
Seungmin: Dün gece seninle konuştuktan sonra, Minho ile uzun bir görüşme yaptım. Bana her şeyi anlattı.
Minho başını eğdi, yüzünde pişmanlık mı, yoksa kararlılık mı vardı anlayamadım.
Seungmin: Bu dünyaya ait olmadığını biliyorum. Enerjin buraya yabancı. Ama... seni yok etmeyeceğim.
Taehyun: Teşekkür ederim... Neden?
Seungmin: Çünkü Minho senin için kefil oldu. Ayrıca... Felix'in küresinde gördüğü şey beni meraklandırdı. Hiçbir evrene ait olmamak... bu ya bir lanettir, ya da eşsiz bir fırsat.
Felix araya girdi. Sesi tedirgindi.
Felix: Ne tür bir fırsat?
Seungmin: Bilmiyorum. Ama öğrenmek istiyorum. Bu yüzden Taehyun'u geçici olarak aramıza alıyorum. Ona bu dünyanın kurallarını öğretecek, ona bir kimlik kazandıracak ve... onu izleyeceğiz. Eğer bir tehdit oluşturursa, durumu tekrar değerlendiririm.
Jeongin: Yani onu gözetim altında tutacaksın?
Seungmin: Evet. Her hareketini, her sözünü. Ama bir farkı olacak.