BÖLÜM 21
Banu annesine bakıyordu.
“Bana söyle.”
Annesi ağlıyordu.
“Banu…”
“Bana söyle!” diye bağırdı. “Ben kimin kızıyım?”
Mert Banu’nun elini tuttu.
“Yanındayım.”
Banu elini çekmedi.
Annesi sonunda başını kaldırdı.
“Ben seni doğurmadım.”
Bu cümle mezarlığın sessizliğinde yankılandı.
Banu’nun gözlerinden yaşlar süzüldü.
“Peki sen kimsin?”
“Ben… seni büyüten kadınım.”
Banu’nun sesi titredi.
“Gerçek annem kim?”
Annesi cevap vermeden önce Kerem konuştu.
“Büyükannen.”
Banu’nun yüzü değişti.
“Ne?”
Avukat dosyadan eski bir belge çıkardı.
“Büyükannenin yıllar önce sakladığı kayıt bu.”
Banu belgeyi aldı.
Üzerinde eski bir hastane mührü vardı.
Anne: Bilinmiyor.
Baba: Emir.
Banu başını kaldırdı.
“Anne adı neden yok?”
Kerem gözlerini yere indirdi.
“Çünkü annenin kimliğini özellikle gizlediler.”
“Kim gizledi?”
Bu kez Mert konuştu.
“Banu… belki de büyükannen seni kendi çocuğu gibi gösterdi.”
Banu’nun zihni karıştı.
“Peki gerçek annem?”
Tam o sırada arkasından bir ses geldi.
“Ben.”
Herkes dondu.
Banu yavaşça arkasını döndü.
Mezarlığın girişinde bir kadın duruyordu.
Yaşlı değildi.
Ama yüzünde yılların yorgunluğu vardı.
Boynunda aynı kolye vardı.
Banu birkaç saniye ona baktı.
Kadın gözyaşları içinde yaklaştı.
“Banu.”
Banu’nun kalbi hızlandı.
“Sen kimsin?”
Kadın titreyen bir sesle cevap verdi.
“Ben… senin gerçek annenim.”
Banu bir adım geriledi.
“Hayır.”
Kadın başını eğdi.
“Biliyorum. Sana inanmak zor.”
“Adın ne?”
Kadın gözlerini kaldırdı.
“Leyla.”
Banu’nun yüzü bembeyaz oldu.
Çünkü büyükannesinin defterinde yıllar önce gördüğü tek isim aklına geldi:
Leyla.
Banu Mert’e baktı.
“Defterdeki isim…”
Mert başını salladı.
“Evet.”
Leyla ağlayarak Banu’ya yaklaştı.
“Büyükannen seni benden aldı.”
Banu’nun sesi kırıldı.
“Neden?”
“Çünkü beni öldüreceklerini düşündüler.”
“Kim?”
Leyla gözlerini Emir’e çevirdi.
“Babanın ailesi.”
Banu şaşkınlıkla baktı.
“Emir mi?”
“Hayır,” dedi Leyla. “Emir değil.”
Bir an sustu.
“Onun kardeşi.”
Mert’in yüzü gerildi.
“Kerem…”
Kerem başını kaldırdı.
“Ben değil.”
Leyla devam etti.
“Onun kardeşi, doğduğun gece seni kullanarak aileler arasındaki anlaşmayı değiştirmek istedi.”
Banu’nun gözleri doldu.
“Peki annem olduğunu neden yıllarca söylemedin?”
Leyla’nın cevabı kısa oldu.
“Çünkü seni korumak için senden uzak durdum.”
Banu gözlerini kapattı.
Yıllardır aradığı cevapların aslında tek bir gecede saklandığını artık anlıyordu.
Mert ona yaklaştı.
“Banu…”
Banu başını kaldırdı.
“Artık kaçmak istemiyorum.”
Mert onun elini tuttu.
“Kaçmayacağız.”
Leyla birkaç adım geride duruyordu.
Tam o sırada Banu’nun telefonu çaldı.
Bilinmeyen numara.
Banu açtı.
Karşıdaki ses yalnızca şunu söyledi:
“Anneni bulduğunu sanıyorsun.”
Banu’nun yüzü gerildi.
“Sen kimsin?”
“Bunu öğrenmek için yarın sabah eski eve gel.”
Telefon kapandı.
Mert hemen sordu:
“Kimdi?”
Banu telefonu indirdi.
“Bilmiyorum.”
Kerem mezarlığın karanlığına baktı.
“Ben biliyorum.”
Banu ona döndü.
“Kim?”
Kerem’in yüzündeki ifade değişti.
“Anlaşmayı başlatan kişi.”
Banu’nun kalbi duracak gibi oldu.
“Kim?”
Kerem cevap vermeden önce tek bir isim söyledi:
“Büyükbaban.”
Banu’nun gözleri büyüdü.
Çünkü büyükbabası yıllar önce ölmüştü.
En azından herkes öyle biliyordu.
Ve o gece Banu, hayatında ilk kez bir mezarın gerçekten kime ait olduğunu sorguladı.