Yağmur, İstanbul’un bütün sokaklarını griye boyuyordu.
Ela, otobüs durağının altında durmuş, telefonunun ekranına kaçıncı kez baktığını hatırlamıyordu. Şarjı yüzde üçtü. Otobüs hâlâ gelmemişti ve üzerindeki ince mont, soğuğu engellemek yerine daha fazla hissetmesine neden oluyordu.
Tam telefonunu cebine koyacakken arkasından bir erkek sesi duydu.
“Burada mı bekliyorsun?”
Ela dönüp baktı.
Karşısındaki adamın yüzünü ilk kez görüyordu.
Siyah bir mont giymişti. Saçları yağmurdan hafifçe ıslanmış, yüzünde ise anlaşılması zor bir ifade vardı. Ne gülümsüyordu ne de somurtuyordu.
Sadece bakıyordu.
“Evet,” dedi Ela kısa bir cevapla.
Adam durağın diğer tarafına geçti.
Bir süre sessizlik oldu.
Ela, istemsizce tekrar ona baktı.
Adam da ona bakıyordu.
Göz göze geldiklerinde Ela hemen bakışlarını kaçırdı.
“Bir sorun mu var?” diye sordu.
“Hayır.”
“O zaman neden bakıyorsun?”
Adam birkaç saniye sustu.
“Çünkü seni daha önce gördüm.”
Ela’nın kaşları çatıldı.
“Sanmıyorum.”
“Ben eminim.”
Ela cevap vermedi.
Adam cebinden telefonunu çıkardı. Ekrana baktıktan sonra başını kaldırdı.
“Ela.”
Ela’nın kalbi bir anlığına duracak gibi oldu.
“Benim adımı nereden biliyorsun?”
Adamın yüzündeki ifade ilk kez değişti.
Bu kez hafifçe gülümsedi.
Ama bu gülümsemede sıcaklıktan çok bir sır vardı.
“Bilmemen gereken bazı şeyler var.”
Ela bir adım geri çekildi.
“Sen kimsin?”
Adam cevap vermeden önce ona uzun uzun baktı.
“Karan.”
Bu isim Ela’ya hiçbir şey ifade etmiyordu.
Ta ki Karan’ın söylediği bir sonraki cümleye kadar.
“Benden uzak dur.”
Ela şaşkınlıkla yüzüne baktı.
“Ne?”
Karan arkasını döndü.
“Bana yaklaşma.”
“Bir dakika! Sen gelip benim adımı biliyorsun, sonra da benden uzak durmamı mı söylüyorsun?”
Karan durdu.
Başını hafifçe çevirip ona baktı.
“Evet.”
“Neden?”
Karan’ın gözleri Ela’nın gözlerine kilitlendi.
“Çünkü…”
Bir an sustu.
Sonra hiç beklemediği o cümleyi söyledi:
“Bana aşık olma.”
Ela birkaç saniye ne diyeceğini bilemedi.
Sonra istemsizce güldü.
“Sen ciddi misin?”
Karan’ın yüzündeki ifade hiç değişmedi.
“Fazlasıyla.”
Tam o sırada Ela’nın telefonu titredi.
Ekranda bilinmeyen bir numaradan gelen tek bir mesaj vardı.
“Karan’a güvenme. Çünkü sana söylemediği şey, ailenle ilgili.”
Ela’nın yüzündeki gülümseme anında kayboldu.
Başını kaldırdığında Karan çoktan gitmişti.
Ama Ela’nın bilmediği bir şey vardı.
Karan o mesajın gönderildiğini biliyordu.
Ve bu, onların hikâyesinin başlangıcıydı.