Osman Tuş ve Baldi, televizyonda "Kat Kat Çikolatalı Keklerde Dev Fırsat!" yazısını gördükleri an kararını vermişti. Osman Tuş hemen güneş gözlüklerini taktı, Baldi ise elindeki tahta cetveli sıkıca kavradı. Hedef: Mahallenin en büyük süpermarketi.
Süpermarketin otomatik kapıları açılır açılmaz içeri süzüldüler. Osman Tuş reyonların arasında fon müziği gibi yükselen o ritmik sesiyle mırıldanıyordu:
"Tıkkış tıkkış Osman Tuş... Bedava kekler cebime düş!"
Baldi ise profesyonel bir ajan gibi bisküvi paketlerini cetveliyle milim milim ölçüyor, "Kuralına uygun yerleştirilmemiş!" diyerek reyon görevlilerine dik dik bakıyordu.
Sonunda kek reyonuna vardılar. Osman Tuş gözlerini parlatıp tam elini son kalan çikolatalı keke uzatmıştı ki bir anda arkalarından siren sesleri fırladı! Süpermarketin güvenlik görevlileri ve polisler etraflarını sarmıştı. Güvenlik müdürü megafonla bağırdı:
"Kıpırdamayın! Yakalandınız! O kekleri yavaşça yere bırakın!"
Osman Tuş ellerini havaya kaldırıp dramatik bir şekilde gözlüğünü düşürdü: "Olamaz! Nambir Van’ın karizması çizildi!"
Ama Baldi’nin pes etmeye hiç niyeti yoktu. Bir anda gözü döndü, belindeki efsanevi tahta cetveli kılıç gibi çekip güvenlik görevlilerinin üzerine atıldı.
"ŞRAK! ŞRAK! TAK! TAK! TAK!"
Baldi cetvelini o kadar hızlı sallıyordu ki polisler ve güvenlikçiler neye uğradığını şaşırdı. Cetvel darbelerini yiyen herkes patır patır yere serildi.
Geriye sadece tezgaha sığınmış, korkudan titreyen son bir güvenlik görevlisi ve rafta duran o son çikolatalı kek kalmıştı. Baldi hemen kekin yanına koştu, tek hamlede paketini şak diye açtı.
Keki eline alıp tam bir basketbolcu edasıyla güvenlik görevlisinin yüzüne doğru nişan aldı. Keki havaya fırlattı! Kek tam isabetle görevlinin açık kalan ağzına şak diye girdi.
Osman Tuş hemen gözlüğünü geri takıp havalı bir şekilde bağırdı:
"Armut piş ağzına düş dedim, kek nasip oldu! Kaçın!"
İkili, arkalarında şaşkınlık içindeki güvenlikçileri bırakıp süpermarketin otomatik kapısından ağır çekimde (ama hızlıca) kaçarak gözden kayboldu.
