YA BENİMSİN YA DA ÖLSÜN
BUDUR TEK SÖYLEDİĞİM
NOLUR NOLUR NOLUR
BU SUÇ BELKİ AF BULUR
" Hadi anne geç kalıcaz babam bizi bekliyor " diye söylendi
Begüm’ün en mutlu günü bugündü. Bugün 14 yaşına girmişti artık genç bir kızdı heyecanlıydı .Annesiyle çok güzel bir gün geçirmiş Şimdi de babasının yanına gidiyordu güzel olan günü daha da güzelleşiyordu babasına yalvar yakar aldırdığı doğum günü hediyesini kendi almayı çok istemişti annesi de bu heyecanını kırmak istememişti. Almıyordu babası Motoru ama Begüm bir şekilde ikna etmişti. O'Kadar yalvarmaya verilen sözlere dayanamayıp Sonunda babası pes edip 14 yaşında almıştı motorunu birde söz vermişti ben öğreteceğim diye. Mutluydu içi içine sığmıyordu Begüm'ün. Daha bilmiyordu bugünün onun en nefret ettiği gün olacağını artık rahat nefesinin göğsüne dar geliceğini ... O an sadece mutluydu
"Tamam balımm biraz daha sabret az kaldı "
Müjde hanım hayatında önemsediği tek şey olan Begüm'ü her şeyden çok seviyordu
Ama zaten hap sevdiklerimizle sınanmaz mıyız ? Müjde hanım biricik kızımı babasından ve babasının ailesinden korumak için kocasından boşanmış
Soyadını geçmişini her şeyini değiştirip küçük kızı için yeni bir hayat kurmuştu her şeye rağmen .Ama kızı bu yılki doğum gününü babasıyla birlikte kutlamak isteyince kıramamış ve onu götürmeye karar vermişti çok gergin ve endişeli de olsa kızına yansıtmamayı bir şekilde başarmıştı güvenmiyordu o aileye severdi eşini ama yaşadıkları kızı da maruz kalsın istememişti. Onun için aşkını kalbine gömmüştü.
Dikiz aynasından bakınca kızının yüzünün güldüğünü gördü işte bu gülüşe canını bile verirdi
Begüm annesinin neden bu kadar yavaş araba sürdüğünü düşünürken şarkıya eşlik ediyordu
"Anne hadi yeşil yandı geç kalıcaz"
Müjde hanım başının dönmesine rağmen hızlı kullanıyordu bide yol karanlık olunca bu hız normaldi ama kızının haklı olduğuna karar verip biraz daha hızlandı o da bir yandan şarkıya eşlik ediyordu, bu şarkı ikisinin de favori şarkısıydı
Müjde hanım küçük Begüm'le birlikte bağıra bağıra şarkı söylerken bir yandan kızının gülüşlerine katılırken dikkati dağılmıştı o sırada yoldan hızla gelen Motosikletli adamı görememiş ve acı bir frenle birlikte direksiyonu kırıp takla atarak bariyerlere girmişti her şey dakikalar içinde olmuştu tatlı anların yerine çığlıklar ve gecenin sesizliği almıştı Yol kenarını Begümün çığlıkları ve Müjde hanımın Kesik kesik nefesleri dolduruyordu
Müjde hanımın bakışları karnının içinden geçen demir parçası parçasına kaydı
Bir rivayete göre bazı insanlar hissederlermiş ne zaman öleceklerini Müjde Hanım biliyordu daha doğrusu hisediyordu artık kızını bir daha göremeyeceğini Hayatının geri kalanında yanında olamayacağını. Gülüşlerini acılarını mezuniyetini göremeyecekti
"An- Anne canım çok yanıyor ba-bacağım ba-bacağım yanıyor "
Begüm'ün bacağında ki cam parçasını görmesiyle dehşete düşmüştü Midesi bulanıyor sanki hala takla atıyor gibi başı dönüyordu
Müjde hanım derin bir nefes alarak acısını bastırmaya çalışsa da acı dinmek yerine katlanarak artıyordu Müjde hanımın nefes alışları git gide sönüyordu
" Be-Begüm şimdi beni dinle olurda beni bir daha göremezsen seni çok sevdiğimi bil unutma anneler her zaman bal peteklerinin yanındadır "
Begüme bal peteğim derdi annesi sarı saçlarına kıyamazdı şimdi o saçların sarılığının kanın kırmızılığı kaplamıştı
" Ke-Ken-kendine dikkat et bal peteğim"
Müjde hanım bilmiyordu ki bu sözlerden sonra Begüm sadece ölmek için cabalayacağını
Begüm bütün bu sözleri hıçkırarak dinledi
" Anne nolur veda eder gibi konuşma anne sende beni bırakma anne anne lütfen " artık hıçkırarak ağlaması canının acısı için değil
Annesini bir daha görememe korkusu içindi
O Annesi olmadan bile uyuyamazdı peki onsuz nasıl yaşardı
Müjde hanım son nefesini alarak
" Balım korkma ben hep yanındayım ama evet bu bir veda "
"Se-Seni seviyorum ba-bal pe-peteğim"
Müjde hanımın son sözleriydi bunlar sonu bile kendisi için değil birircik kızı içindi
Begüm anlamıştı annesinin artık burada
olmadığını ve artık ona sarılamayacağını
Artık yol kenarını sadece kan kokusu ve Begüm ün çığlıkları dolduruyordu
O gün bir daha Begüm'ün zihninden çıkmadı ne kadar inkar etse de artık bir annesi yoktu…
Onun için Yokluk demek 11 Mart demekti
11 Mart artık Begüm için umut ve sevgiyi değil kan dehşet ve Annesizliğin tanımı olmuştu ...
Mevoli....