Dışarıda şiddetli bir yağmur yağıyordu. Bizimkiler anneannemleri ziyarete gitmiştiz. Bense evde kalmayı tercih etmiştim. Bedenim oradayken aklımın başka bir yerde kalacak olması canımı sıkardı kesin. Halbuki burada kaldığım halde de sıkılmıştı canım ve farkında olmadan tekrar onu düşünmeye başlamıştım. Onu düşününce mi canım sıkılıyor, yoksa canım sıkılınca mı onu düşünüyorum açıkçası pek bir fikrim yoktu. Fakat bildiğim bir şey varsa bu da ona karşı bu kadar derin hisler besliyor olabilmemdi.
Bir insanı kendini sevmediğin kadar sevebilir miydin ki? Düşlerinin onunla süslenmesi için yalvarır mıydın her gece? Uyumadan önce, belki bilincimin kapalı olduğu bir yerlerde ona dair bir şeyler yerleşir diye saatlerce hayal kurabilir miydin ki ? Tüm bu soruların cevabı, benim bünyemce doğrulanmış, hatta ona karşı sevgim o kadar büyümüştü ki bu sevginin içinde kendimi unutur olmuştum.
Sohbetim muhabbetim vardı. Onu seven bir kız olduğunun da gayet farkındaydı. Yani en azından bizim sayemizde farkında da... Tek sıkıntı, sanırım böyle boş boş oturup, o kızın kendini ortaya atmasını beklemekti. Onunla her an konuşmak istesem de bunu yapabilecek imkânım olmadığından bu iş bana gına getirmişti.
Beş on dakika daha sandalyemde dönüp, uflayıp pufladıktan sonra gözüm masadaki deftere ilişti. Bu defteri geçen gün almış, ajanda maksadıyla kullanabilirim diye düşünmüştüm. Şu ansa aklıma maksadı bin kat daha iyi olan bir fikir gelmişti. Ona, kalbimin tek sahibi olduğunu düşündüğüm kişiye bir defter doldurup verecektim. İçeriğini doğaçlama bir yol takip ederek oluşturacaktım. Böylece onunla her an konuşma fırsatı elde etmiş olacaktım. Belki de bu şekilde can sıkıntım komple yok olup giderdi.
Sandalyeden fırladığım gibi mutfağa doğru gittim. Kendime sıcak bir kahve yaptıktan sonra telefonuma bildirim gelip gelmediğini kontrol ettim. Ayrıca bizimkilerin birkaç hafta burada olmayacağını öğrendim. Telefonumu cebime attıktan sonra odama doğru yürümeye başladım. Odama vardığımda elimde ki kupayı masamın üzerine bırakıp komodinin çekmecesinden çıkardığım mumlarla ajandamı yazarken kolaylık sağlayacağını düşündüğüm romantik bir ambiyans yaratmaya çalıştım. Yağan yağmurdan dolayı kararan hava, yaktığım mumların ışığıyla yumuşamış ve odayı dolduran kahve kokusuysa ortama büyülü bir hava katmıştı. Başarılı bir çalışma sayılabilirdi fakat bir eksik vardı:
Şarkı.
