Kapıdaki Kito’ydu. Şok olmuştum, neden evime geldi ki? Ve asıl soru nasıl evimi buldu?
“Şey, selam.”
Kala kaldım.
“Hey iyimisin?”
…
“UAAAAAĞĞHHHHH!!!!! ÇOK ÇİRKİN GÖRÜNÜYORUM BENİ BÖYLE GÖRMEMELİSİN YAAAAAAAAA!!!!!!”
Ona arkam dönük bir şekilde mızmızlanıyorum.
“Hey bence tatlısın.”
Bir an dondum. Nasıl yani? Tatlı olduğumu mu düşünüyor? Tanrım ona gittikçe daha çok aşık oluyorum!
“Ah… Peki, içeri buyurmaz mısın?”
“Olur, teşekkürler.”
İçeri geçince ikimizde susup kaldık. Tabiki susup kalıcağız bu nasıl bir durum ya!
“Evimi nasıl buldun?”
“Şey… Okul çıkışında evine girerken gördüm.”
Evet evim okula bu kadar yakın. Bunu tahmin etmiş olmalıydım ne kadar salak bir kafam var! Ona biraz ramenimden ikram ettim, her ne kadar ayıp olmasın diye ısrar etsede tatlı bir şekilde yedi. Aç olduğunu biliyordum çakma Senpai’m.
Biraz okul hakkında konuştuktan sonra buraya neden geldiğini sordum. E ne yapayım, pat diye sevdiğim çocuk kapıma gelince merak ettim.
“Bugün moralin bozuk gibiydi sanki, dalmıştın.”
“Ha, evet. Aslında o okula yeni geldim, nasıl bir dönem geçiririm diye düşünüyordum. Hem neden beni bu kadar önemsedin ki?”
Ayıp mı oldu acaba…
“Çünkü biz arkadaşız değilmi? Arkadaşlarımı önemserim.”
Biz..
Biz…
“Arkadaşız…”
O an kalbim yerinden çıkacak gibiydi, sanki kalbimde aşk bombaları patlar gibi oldu. Gözlerim büyüdü, Kito’ya saf saf bakıyordum. Bir an kendimi düzelttim, Kalbim yerinden çıkacakmış gibi olsada normal davranmaya çalıştım.
“Ah! Evet biz arkadaşız! Hemde çok yakın arkadaşız!”
Kito bana gülümsedi.
“Ben gideyim geç oldu.” diyerek ayaklandı. Bende onu geçirdim. Arkasından el sallayarak kapıyı kapattığımda mutluluktan evde turlar attım ve resmen delirdim. Hayatımda hiç böyle bir an yaşamadım. Artık o benim için özeldi.