Elif’in kalbi yerinden çıkacak gibi atıyordu. Patronu ve adamları onlara doğru yaklaşırken, her şey ağır çekimde gibiydi. Ayak sesleri yankılanıyor, sokak lambasının titrek ışığı keskin gölgeler oluşturuyordu.
Kaçacak yeri yoktu.
Ama Kuzey kıpırdamadı. Elleri hâlâ ceplerindeydi, sanki karşısındaki adamlar tehlikeli değilmiş gibi rahattı.
Patron, öfkeyle gülümseyerek ilerledi. “Elif, küçük kaçak… Sanırım beni hafife aldın.” Gözleri Kuzey’e kaydı. “Sen de kim oluyorsun, ha? Kızdan uzak dur.”
Kuzey başını yana eğdi, sanki bu tehdit umurumda değilmiş gibi. Sonra yavaşça, hiç acele etmeden ceplerinden ellerini çıkardı.
Ve bir sonraki saniye, patronun suratına sert bir yumruk indirdi.
BAM!
Patronun başı yana savruldu, sendeleyerek geriye doğru tökezledi. Adamlarından biri küfrederek Kuzey’e saldırmaya çalıştı, ama Kuzey hızla eğildi, adamın kolunu yakaladı ve sert bir hareketle onu yere savurdu.
Elif’in gözleri büyüdü. Kuzey hareket ederken ölümcül bir kesinliği vardı. Profesyonelce dövüşüyordu. Çok fazla deneyimi olduğu belliydi.
İkinci adam bir bıçak çıkardı. Ama Kuzey bundan da çekinmedi. Saniyeler içinde adamın elini kavrayıp bıçağı düşürdü ve sert bir tekmeyle onu yere serdi.
Patron, yanağından akan kanı silerken gözleri öfkeyle parlıyordu. “Seninle işimiz bitmedi,” diye tısladı.
Kuzey kısık gözlerle ona baktı. “Bence bitti.”
Sonra Elif’in bileğini kavradı. “Hadi gidiyoruz.”
Elif önce geri çekilmeye çalıştı. “Ben—”
“Şimdi tartışacak vaktimiz yok,” dedi Kuzey, sesi sertti ama panik yoktu. “Ya benimle gelirsin ya da bu adamlar seni parçalara ayırır.”
O an patronun adamları yeniden toparlanmaya başladı. Elif’in içinde bir panik dalgası yükseldi. Seçeneği yoktu.
Kuzey, onu arkasından sürükleyerek köşedeki siyah motora götürdü. Elif’in gözleri büyüdü. “Bu cidden oluyor mu?”
“Bin.” Kuzey gazı açtı, motorun sesi sokakta yankılandı.
Elif tereddüt etti. Ama arkasında gelen öfkeli ayak seslerini duyduğunda başka şansı olmadığını anladı. Çaresizce motora atladı ve Kuzey’in arkasına sıkıca tutundu.
Motor, karanlık sokaklara doğru hızla fırladı.
Elif rüzgârın yüzüne çarpmasını hissederken, tek bir şey düşündü:
Ben ne yapıyorum?