Trenin camından dışarı baktı. Gördüğü manzara kan dondurucuydu. Her yerde zombiler vardı. Bazıları insanlara saldırıyordu, bazıları ise trenin peşinden koşuyordu. Trenin hızı yavaşlamıştı. Bir şeylerin ters gittiğini hissetti.
Yanında oturan kızına baktı. Küçük kız, babasının elini sıkıca tutuyordu. Gözleri korku doluydu. Babası ona gülümsemeye çalıştı.
"Merak etme, her şey yoluna girecek. Tren bizi güvenli bir yere götürecek." dedi.
Kızı, "Gerçekten mi?" diye sordu.
Babası, "Evet, gerçekten." dedi. Ama sesindeki tereddütü gizleyemedi.
Trenin hoparlöründen bir ses duyuldu.
"Değerli yolcular, lütfen sakin olun. Trenimiz bir engelle karşılaştı. Bu yüzden durmak zorunda kaldık. Lütfen yerlerinizden ayrılmayın. En kısa sürede hareket edeceğiz."
Babası, "Bir engel mi?" diye mırıldandı. "Ne tür bir engel?"
Trenin camından tekrar dışarı baktı. Zombilerin sayısı artmıştı. Trenin etrafını sarmışlardı. Bazıları camlara vuruyordu. Bazıları ise trenin kapılarını açmaya çalışıyordu.
Babası, "Bu iyi değil. Buradan çıkmamız lazım." dedi.
Kızı, "Nasıl?" diye sordu.
Babası, "Bir yolunu bulacağız. Gel, bavulumuzu alalım." dedi.
Bavullarını aldılar ve trenin koridoruna çıktılar. Diğer yolcular da panik içindeydi. Kimisi ağlıyordu, kimisi bağırıyordu, kimisi dua ediyordu. Babası, kızını korumak için ona sarıldı.
"Burada kalma, ben bir çıkış arayacağım." dedi.
Kızı, "Baba, lütfen gitme. Beni yalnız bırakma." dedi.
Babası, "Sana bir şey olmasına izin vermeyeceğim. Sadece bir dakika. Hemen döneceğim." dedi.
Kızını bir koltuğa oturttu ve bavullarını yanına bıraktı. Sonra trenin diğer ucuna doğru ilerledi. Belki de orada bir acil çıkış vardı. Belki de oradan kaçabilirlerdi.
Ama umudu boşunaydı. Trenin her tarafı zombilerle doluydu. Onlara ulaşmaya çalışan eller, dişler, gözler... Babası, geri dönmeye karar verdi. Kızını alıp, trenin üstüne çıkmak istiyordu. Belki de oradan atlayabilirlerdi.
Ama kızını bıraktığı yere geldiğinde, onu bulamadı. Sadece bavulları vardı. Kızının çığlığını duydu.
"Baba! Yardım et!"
Sesi, trenin arkasından geliyordu. Babası, koşmaya başladı. Kızını kurtarmak için son bir şansı vardı.
Ama çok geçti. Trenin kapısı açılmıştı. Zombiler içeri girmişti. Kızını gördü. Bir zombi onu yakalamıştı. Ona doğru geliyordu.
Babası, "Hayır!" diye bağırdı. Elindeki bavulu fırlattı. Zombiye vurdu. Ama işe yaramadı. Zombi, kızını ısırdı.
Kızı, "Baba..." diye inledi. Sonra gözleri döndü. Zombiye dönüştü.
Babası, yere diz çöktü. Gözyaşları akıyordu. Hayatının anlamını kaybetmişti.
Sonra, zombilerin ona doğru geldiğini fark etti. Ama kaçmaya çalışmadı. Onlara teslim oldu.
Tren, sessizce duruyordu. İçindeki tek ses, zombilerin homurtularıydı.