Eda telefonu eline aldı ve “Eda, biliyorum kötüsün ve benimle konuşmak istemiyorsun. Dinlemen lazım ama. Lütfen. Son bir şans verir misin konuşmamız için?” duydukları karşısında göz yaşlarını tutamamıştı..
“Ben senin gibi birini nasıl kalbimin en derinine koyabildim? Sadece güvenmiştim.” diyebildi sadece. telefondaki ses ona şunları söyledi, “Bak lütfen dinle, bende seni kalbimin en derinine koydum.” “Sen ne kalbinde bahsediyorsun? Hangi kalp? Öyle bir kalp var mı acaba? ” dedi ve fazla uzatmadan kapattı telefonu. O kişi tekrar arıyordu, o anda telefonu Ferhat’ın eline tutuşturup hızlı adımlarla uzaklaştı oradan.
Kulaklıklarını takıp “Eylül Akşamı” şarkısını açmadan önce duyduğu tek ses Ferhat’ın ona seslenmesiydi...
Bazen bazı kişilere alışırız ve onlardan ayrı kalmak istemeyiz, ama ayrılınca her şey değişir. “Demek ki istemiyormuş.” diye düşünürüz. Şarkılar ile avuturuz kendimizi. Şarkılar güzeldir, acımızı kapatır, yaramızı kapatır...
Eda soluklanarak girmişti evine. Stajında çalışıp kazandığı para ile tutmuştu o evi. Biraz dinlenmek istedi, o sırada en yakın dostu olan köpeği geldi yanına. Berry’di adı. Derdini dinleyen arkadaşı yoktu ama Berry vardı...
Biraz uyumaya gitmek istedi ama önce rahatlaması gerekiyordu. Banyoya girdi ve soğuk bir duş aldı. Duştan çıktığı gibi üstünü giyindi ve yatağa attı kendini.
Onun uyanmasına sebep olan şey kapı ziliydi. Telefonuna baktı. Kaç saat uyumuştu? 1 saat? 2 saat? Saate baktığında 5 saat uyuduğunu fark etti ve yavaş adımlarla kapıya gitti.
Uyku sersemi olduğu için delikten kim olduğuna bakmadan açtı kapıyı. Karşısında duran kişi kapıyı hemen kapatmasına sebep oldu.
Kapıyı kapattı ve kapıya yaslanıp yere çömeldi. Kapıyı açıp yüzüne bakacak cesareti bulamamıştı...