Arkadaşlar İyi okumalar yeni bölümü yakın zamanda vakit bulduğum zaman atmaya çalışacağım bilginiz olsun İnşallah beğenirsiniz inşallah güzel olmuştur.
Azil Uras’ın anlatımıyla --- Gölge diyarının duvarları çatlamaya başladı. Her darbemde sanki başka bir dünyanın da temeli sarsılıyordu. Naz’ın çığlığı içimi deldi. O ses… O ses benim karanlığımın içinden geçip ışığı bulmaya çalışan bir bıçak gibiydi. — Naz! — Sana geliyorum, dayan! Elimi kaldırdım. Gölge damarlarım parladı—sanki içimde başka bir yürek daha atıyordu. Bu benim gücüm değildi yalnızca. Naz’ın bana dokunduğunda paylaştığı ışık da oradaydı. Gölge katmanları önümü kesmeye çalıştı. Ama ben attığım her adımda o karanlık büküldü, kırıldı, geri çekildi. Uyanan gözlerini açtı. Yüzündeki ifade… Korku değildi. Hayranlık hiç değildi. Bir gerçekliği kabul etmiş bir bilgelik vardı orada. “Azil… seni durduramam. Bu bağ, benim bile değiştiremeyeceğim kadar kadim.” Naz gölge zincirlere vurulmuş gibi dizlerinin üstüne çöktü. Kolları yanına düştü. Gözlerindeki gümüş-siyah ışık giderek kararıyordu. — Naz! — Dayan! Söz veriyorum… seni buradan çıkaracağım! Uyanan bir adım geri attı. “Onu kurtarabilirsin… ama bir bedeli olacak.” Öfkeyle ona döndüm. — Bedelini öderim! — Onu bana geri vereceksin! Gölge zemin bir anda dev bir nefes gibi içeri çöktü. Yeraltından fısıltılar yükseldi. Bir tanesi Naz’ın sesine benziyordu. Bir tanesi benim sesime. Uyanan elini Naz’ın üzerine uzattı. “Onu gölgenin çekişinden kurtarabilmek için… kendi karanlığının bir kısmını ona vermen gerek.” O an dünyam durdu. — Hayır. — Hayır, bu… mümkün değil. — Ona zarar veremem. “Zarar değil,” dedi Uyanan. “Denge. Sen fazla karanlıksın. O fazla ışık. Şu an ikisini de yutmaya çalışan güç… ikinizi de yok edecek.” Naz başını kaldırdı. Gözlerindeki tanıdık parıltı—beni ilk kez gördüğü andaki ışığın gölgesi—bir anlığına geri geldi. — Azil… — Eğer… başka yol yoksa… — Ben… korkmuyorum. Kalbim sıkıştı. Uyanan devam etti: “Damarındaki karanlığın bir kısmını ona verirsen… Naz iki dünyanın da taşıyıcısı olur. Ne gölge onu tüketir… Ne de ışık. İkinize de dokunabilir. Ve bağınız… tamamlanır.” Ama sonra ekledi: “Bunu yaparsan… güçleriniz karışır. Artık tek başınıza var olamazsınız.” Tek başına var olamamak… Yani ondan uzak durmak? İkimizin ayrı yolları olamayacağını kabullenmek? Bu… benim için ceza değildi. Ama Naz? Onun hayatı… onun kaderi… Naz ellerini uzattı, zincirler gölge gibi çatırdadı. — Azil… — Seni seçtim. — Eğer bu bağ kaderse… benim seçimim de sensin. Dizlerim çözüldü. Gölgeler bile geri çekildi. Uyanan başını eğdi. “Kararın nedir, Azil Uras?” Nefes aldım. Sanki içimdeki karanlık beni parçalıyordu. Ama gözüm Naz’dan ayrılmadı. — Naz için… — Bizim için… — Karanlığımı paylaşacağım. Uyanan ellerini kaldırdı. Gölge diyarı ikiye yarıldı. Naz’a giden yol açıldı. Naz gözleri dolu dolu gülümsedi—ama o gülüş hem aydınlık hem karanlıktı. Ben adım attım. Karanlığım omuzlarımdan akıp ellerime yoğunlaştı. Naz da karşılık verdi. Işığı parmak uçlarından döküldü. Ve dokunduğumuz anda… Hem karanlık hem ışık patladı. Gökyüzü çöktü. Zemin yarıldı. Gölge diyarı çığlık attı. Naz’ın sesi kulağımda yankılandı: — Azil… — Bırakma beni… Ben fısıldadım: — Seni asla bırakmam… Karanlık ve ışık birleşti. Ve dünya bir kez daha değişti. Dokunduğumuz anda… dünya titredi. Karanlık ve ışık birbirine karıştı, ama yakıcı bir savaş yerine, garip bir uyum oluştu. Naz’ın elini tuttuğumda, göğsümde sıkışan öfke… kaybolmuştu. Yerine soğuk, ama keskin bir güç doldu. Naz bana baktı. Gözlerindeki gümüş-siyah parıltı artık sadece korku değildi; bir kararlılık, bir güven… bana uzanıyordu. — Azil… — Hissedebiliyorum… dedi, sesi titreyerek ama güçlü. — Senin karanlığın… benimle. Benim ışığım… seninle. Uyanan arkamızda duruyordu. Gözlerindeki tanrımsı gurur, yerini dikkatli bir gözlemeye bırakmıştı. Hiçbir müdahale yoktu. Sanki artık bizi izlemekle yetinmişti. — Bu… mümkün değil, diye fısıldadı. — İkiniz… bir araya gelmiş olamazsınız. Ama artık olmuştu. Ben ve Naz… birleşmiştik. Kendi karanlığım, onun ışığıyla dengelenmişti. Bir süreliğine bile olsa… hiçbir güç bizi ayıramazdı. Gözlerimi kapattım. İçimde bir sıcaklık yayıldı; karanlığın ve ışığın dans ettiği bir his… Naz’ın nefesi ellerimde yankılandı, kalbini hissettim. Her atışı benim ritmime uyuyordu. Bir anda gölge diyarı titredi. Ama bu sefer korkutucu bir titreme değildi; bir diriliş… bir doğum gibiydi. Uyanan derin bir nefes aldı. “Bunu başardınız,” dedi sessizce. — Ama unutmayın, Azil Uras… — Bu bağ hem sizin gücünüz hem de en büyük zayıflığınız olacak. Naz’ın yüzüne baktım. Artık eski Naz yoktu. O, karanlığın ve ışığın birleştirdiği bir varlık olmuştu; benimle, benim yanımda. — Artık korkmuyorum, dedim. — Ne gölge ne de ışık… — Bizi ayıramaz. Naz gülümsedi. Ama bu gülüş, hem huzur hem de uyanmamış bir güç taşıyordu. — Biz birlikteyiz, dedi. — Ne olursa olsun… birlikte olacağız. Gölge diyarı bir an sessizliğe gömüldü. Sonra… içimizdeki birleşimden doğan enerji, tüm karanlığı ve gölgeleri yavaş yavaş çözmeye başladı. Yer yarıldı, gökyüzü açıldı, ama biz hâlâ oradaydık; karanlık ve ışığın ortasında, birbirimize kenetlenmiş. Ve o an anladım: Artık geriye dönüş yoktu. Naz’ı kaybetmiş olsaydım… Her şeyi kaybederdim. Ama şimdi… O benim parçamdı. Ve ben onun. Uyanan, gölgelerin arasına karışırken son bir kez fısıldadı: — Bu bağ… tarihin ötesinde bir sınır çiziyor. — Ve siz… artık yalnız değilsiniz. Ben Naz’ın elini sıkıca tuttum. — Hadi, dedim. — Bu diyarın kapılarını birlikte aşacağız. — Kimse bizi durduramayacak. Ve gölge diyarının sınırları, ilk kez bizim irademizle şekillenmeye başladı.
