'Bu kız da kim?Ne işi var bunun burada?
Bu seslerle uyanmak istemezdim.Bir dakika.Bunlar kim?Kafasında şapka olan yaşlı biri karşımdaki koltukta oturmuş beni izliyordu.Bu yaşlı ihtiyardan başka iki tane erkek vardı.Onlardan biri siyah T-shirt,siyah pantolon,siyah ayakkabı giymiş,gümüş kolye ve saat takmıştı.Diğeri ise siyah T-shirt,siyah pantolon ve deri bir ceket giyinmişti.Elindeki siyah deri eldivenleri dikkatimi çekmişti.Ahh hayır.Ben bunların karşısına böyle mi çıkmıştım?Her yerimin yara içerisinde olması,yırtık,kanlı kıyafetlerim dikkat çekicek kadar iğrençti.Peki şimdi bu insanlara ne diyeceğim?Tüm gece burada kaldım.
'Artık bir şek söyleyecek misin küçük kız?' diye deri ceketli çocuk sessizliği bozdu.
'Çok özür dilerim.Zor durumda kaldığım için burada kaldım.Kimse olmadığını görünce eve girdim.Neyse,ben gidiyim artık.Kusura bakmayın.'
Bunları söylerken kendimi o kadar değersiz hiss ettim ki,farkında olmadan her şeyi çok kısık sesle söylemişim.
'Baba,aslında dün geldiğimde bu küçük kız buradaydı.Uyandırmadan işimi hallettim,sonra da oturup sizi bekledim.' diye diğer çoçuk ekledi.
'Tamam.Hiç bir yere gitmiyorsun.Neden zor durumda kaldın küçük kız?Neden her yerinde yara,çizik izleri var?Neden kıyafetlerin bu kadar kanlı?Yüzüne ne oldu?Tüm bu sorulara cevap vermeden seni bir yere bırakmam.Buralar tekin yerlerdir.Senin kadar küçük bir kız için güvenli değil.Konuşmadan önce banyoya git ve şu kanlardan kurtul.Sonrasına bakarız.'
'Teşekkür ederim ama kalamam.Hava kararmadan gideyim.Ben başımın çaresine bakar...'
'Bizden sana zarar gelmez küçük kız.Buralar senin için gerçekten de tehlikeli.Her şeyi konuştukdan sonra seni istediğin yere götürürüz.Ha bu arada ben Savaş.Şu deri ceketli çocuk da kardeşim,Burak.O sana banyonun yerini gösterir,temiz kıyafet verir.Şimdi git bakalım.'
Burak abi banyonun yerini gösterip,temiz kıyafet verdi.Acaba onlara güvenmeli miyim?Yani çok sevimli gözükmeseler de samimiydiler.
Banyoya girdim,kanlı kıyafetlerimden kurtuldum.Sıcak bir banyo yapmak rahatlatıcı olacak.
'Baba,ne olacak bu küçük kız? Ne işi var ki burada? '
'Merak etme Burak.Bir yolunu buluruz.Ama ilk önce başına ne geldiğini öğrenelim,sonrasına bakarız.'
Banyomu yaptıktan sonra saçımı havluya sardım ve aşağıya indim.Bu arada ev iki katlıymış.Dün gece karanlıkta hiç bir yere bakmadığım için görmemiştim.O kadarda korkutucu bir ev değilmiş.Tatlı bir yer.Yani en azından sabahları tatlı bir yer gibi gözüküyor.
'Al bakalım,sana tost yaptım.Bu da meyve suyun.Hepsini bitir sonra konuşalım'
'Teşekkür ederim Savaş abi'
Yemeğimi bitirdikten sonra yaşlı kişi konuşmaya başladı.
'Hadi,anlat bakalım.Dün gece ne oldu?'
'Annem babamı aldatmış.Babam bunu öğrenince kızmış,anneme şiddet uygulamış.Annemde beni dünyaya getirdiği gibi yetimhaneye vermiş.Babamda dört yaşımdayken beni ordan aldı,evine getirdi.Sonra hıncını benden çıkardı,yani şiddet uyguladı.Dün sinirlendiği için beni odaya kapattı.Bende aynanın karşısında oturdum,yeni kızı yemek getirdi.E babamda eve gelip,beni yemek yerken görünce sinirlenip elini aynaya geçirdi.Aynada paramparça olup üzerime döküldü.Sonrada beni dışarıya attı.'
Küçük bir sessizlik oluştu.Hepsi şaşkın gözlerle bana bakıyordu.Her halde 'bu salak kız bu kadar şey yaşamış,neden gülerek,sevinerek anlatıyor' diye düşünüyorlar.Ve sessizliği ilk bozan yine Burak abi oldu.
'Bu kadar şey yaşamışsın.Peki neden hiç üzülmüyorsun?Yani neden bu kadar normal bir şeymiş gibi konuşuyorsun?'
'Başka şansım yok.Yok çünkü gülmek,yan etkisi olmayan yatıştırıcı bir ilaçtır.Hem üzülsem ne değişecek ki?Yine kimsesiz,zavallı bir kız olacağım.Yaşın değil,yaşadıkların öğretir sana hayatı.Bana yaşadıklarım öğretti her şeyi.Ben karanlıktayım.Karanlıktaysan her kes seni yalnız bırakır.Karanlıktaysan kendi gölgen bile seni yalnız bırakır.Ve şimdi beni o karanlıktan kimse çıkaramaz.Ama biliyorum,aydınlık için karanlık da gerekli.'
Evet gerçek sessizlik şimdi başlayacak.Ama sessizlik boş değildir,aksine dopdoludur.
