Ameliyathanenin soğuk ve karanlık sınırlarında zaman Gece için tamamen durmuştu. Bilincinin en derin katmanlarında, yaşadığı tüm acılar bir film şeridi gibi gözlerinin önünden geçiyordu: İtilip kakıldığı o karanlık günler, yalnızlığı, omuriliğindeki dinmeyen ağrılar ve Rüzgar’ın ona yaşattığı o büyük yıkım...
Ardından, o karanlık sis dalgası yavaşça yarıldı. Bembeyaz bir ışığın içinden Nur’un silüeti belirdi. Nur, o meleksi tebessümüyle Gece’ye doğru uzandı. Sesi iç ısıtan bir fısıltı gibiydi:
"Çok acı çektin Gece... Ama yüreğindeki bu nefret seni bitiriyor. Rüzgar hatasını anladı, kendi cehenneminde zaten yanıyor. Onu affet Gece... Onu affet ki senin ruhun da özgür kalsın."
Gece, rüyasındaki o sonsuz boşlukta Nur’a baktı. Dudaklarından kararlı ama yorgun sözler döküldü:
"Ben artık intikamımı aldım Nur... O adama ölmüş bir kadının acısını da, Aura’nın ulaşılmazlığını da yaşattım. Artık onun hayatından tamamen çekileceğim. O da benim hayatımdan tamamen çekildiğinde... İşte o zaman onu affedeceğim."
O sırada ameliyathanede tam bir can pazarı yaşanıyordu. Doktorlar dışarı fırlayarak hekim önlüğü kan içinde kalan Rüzgar’ın yanına koştu:
"Aura Hanım ağır kan kaybı yaşıyor! Beyin ameliyatı devam ederken nabzı düşüyor. A Rh Negative kan stoklarımız tükendi, acil kan vermeniz lazım!"
Rüzgar bir an bile düşünmeden kolunu öne uzattı:
"Benim kanım A Rh Negative! Hemen alın, ne kadar gerekiyorsa hepsini veririm, yeter ki onu yaşatın!"
Saniyeler içinde Rüzgar’dan çekilen kan, bir hortum aracılığıyla Gece’nin damarlarına akmaya başladı. Rüzgar, camın arkasından Gece’ye bakarken gözyaşları içinde fısıldadı: "Benim canım senin içinde aksın Gece... Sen yaşa, beni yok say ama yeter ki yaşa..."
Saatler süren ameliyatın ardından Gece yoğun bakım odasına alındı. Rüzgar’ın kanı Gece’ye yeniden hayat vermiş, nabzını stabilizede tutmuştu.
Gece, göz kapaklarını ağır ağır araladı. İlk gördüğü şey, camın diğer tarafında gözleri kan çanağına dönmüş, bitkin ama umutla kendisine bakan Rüzgar oldu. Gece'nin dudaklarında ne bir öfke ne de bir sevgi ifadesi vardı; sadece derin ve kırgın bir vedanın soğukluğu duruyordu.
İçindeki Gece o an sonsuza dek o karanlığa gömüldü. Artık ne Rüzgar’ın vicdan azabı ne de geçmişin zincirleri onu tutabilirdi. Hayatına verdiği o büyük finalin ilk adımı atılmıştı...