Ertesi sabah Defne okula geldiğinde bir şeylerin değiştiğini hemen fark etti.
Koridorda yürürken birkaç kişi ona baktı, sonra kendi aralarında fısıldaştı.
Defne bu kez duymazdan gelmeye çalıştı.
Sınıfa girdiğinde Eylül'ün sırası boştu.
Kalbi sıkıştı.
Telefonunu çıkarıp mesaj attı.
Defne: Okula gelmeyecek misin?
Uzun süre cevap gelmedi.
Ders başladıktan yaklaşık yarım saat sonra telefonuna tek bir mesaj geldi.
Eylül: Bugün konuşmak istemiyorum.
Defne ekrana bakakaldı.
Defne: Bir şey mi yaptım?
Cevap gelmedi.
---
Öğle arasında Defne kütüphaneye gitti.
Eylül oradaydı.
Pencerenin önünde oturmuş, dışarı bakıyordu.
Defne yanına yaklaştı.
“Eylül?”
Eylül başını çevirdi.
“Buraya gelme.”
Defne olduğu yerde kaldı.
“Neden?”
“Çünkü konuşmak istemiyorum.”
“Dün her şey yolundaydı.”
“Biliyorum.”
“Peki bugün ne oldu?”
Eylül cevap vermedi.
Defne birkaç saniye bekledi.
“Bana kızgınsan söyle.”
“Bana kızgın değilsin.”
“Öyleyse ne?”
Eylül gözlerini kapattı.
“İnsanların söylediklerini duydum.”
Defne'nin yüzü düştü.
“Ne söylediler?”
“Senin benimle sadece insanların dikkatini çekmek için yakınlaştığını.”
Defne şaşkınlıkla ona baktı.
“Ne?”
“Biliyorum, saçma.”
“Öyleyse neden inanıyorsun?”
“İnanmıyorum.”
Eylül'ün sesi titredi.
“Ama korkuyorum.”
Defne sessiz kaldı.
Eylül devam etti:
“Birini hayatıma aldığımda onu kaybetmekten korkuyorum. Sonra her küçük şey bana bunun olacağını düşündürüyor.”
Defne'nin gözleri doldu.
“Ben öyle biri değilim.”
“Biliyorum.”
“Öyleyse bana güven.”
Eylül cevap vermedi.
Bu sessizlik Defne'yi daha çok yaraladı.
“Tamam,” dedi sonunda.
Çantasını aldı.
“Hazır olduğunda konuşuruz.”
Ve kütüphaneden çıktı.
---
O gün ikisi hiç konuşmadı.
Ertesi gün de.
Sonraki gün de.
Defne her gün kütüphaneye gidiyor ama Eylül'ün oturduğu masaya yaklaşmıyordu.
Eylül de ona bakıyor ama hiçbir şey söylemiyordu.
Aralarındaki sessizlik giderek büyüdü.
Bir hafta sonra Defne, Eylül'ün masasında küçük bir not buldu.
“Senden uzak durduğum için üzgünüm.”
Defne notu elinde tuttu.
Arkasında ikinci bir cümle vardı:
“Ama sana söyleyemediğim bir şey var.”
Defne'nin kalbi hızlandı.
Notun en altında tek bir yer yazıyordu:
“Yarın, yağmurdan sonra.”
Defne pencereye baktı.
Dışarıda gökyüzü yeniden kararıyordu.
Yağmur başlayacak gibiydi.
Ve Defne, Eylül'ün söyleyeceği şeyin ilişkilerini tamamen değiştireceğini bilmiyordu.