Bölüm 1

Ay yine gözlerimin önünde parlıyordu — sanki sadece bana görünmek istermiş gibi, sadece benimle konuşurmuş gibi. Her dolunayda içimde bir şey uyanıyor. Nabzım hızlanıyor, parmak uçlarım karıncalanıyor. Büyü... beni çağırıyor.Pencerenin kenarına diz çökmüş, gökyüzüne uzandım. Ay ışığını avuçlarımda tutabilecek olsam, belki tüm sorularımın cevabını bulurdum. Belki...Kapı gıcırdayarak açıldı. Arkamı dönmeden kimin geldiğini anladım. O adımların telaşını, taşıdığı enerjiyi başka kimseye karıştırmam: Althea.“Yine buradasın,” dedi sesi alayla karışık bir endişeyle. Gözüm ucuyla tarot kartlarını gördüm. O kartlar… o kartlar her zaman bir şeyler bilir.“Sadece huzur arıyorum,” dedim kısık sesle. Ama ikimiz de yalan söylediğimi biliyorduk.Kartları yere serdi. Parmakları titriyordu, alışık olmadığım bir gerginlik vardı onda. Sonra bir kart düştü: Kule.Kalbim sıkıştı. Yıkım.“Bir şey olacak,” dedi Althea. “Rüyalarım... Lucian'ı gördüm. Geri dönüyor olabilir.”Lucian... Bu isim içimde bir yankı gibi çarptı. Bizi terk eden, ya da bizden alınan abim. Kanımda onun izleri vardı ama yüzünü hatırlamakta bile zorlanıyordum. “Yıllardır hiçbir iz yok,” dedim. “Belki de o...”“Hayır.” Althea’nın gözleri kıvılcımlandı. “Hayal değil. Bu gece bir şey uyanıyor.”Tam o anda sarayın kuzey kulesinden gelen boru sesi tüm düşüncelerimi dağıttı. Sanki içimdeki tüm büyü aniden dondu. Böyle bir çağrı yalnızca tehlike olduğunda duyulurdu.Althea kartlarını aceleyle toplarken ben pencereye yapıştım, o soğuk sesi susturmaya çalışarak.Kapı bir kez daha açıldı.Bu kez gelen Moraina’ydı. Gümüş zırhı ay ışığında parlıyordu. Gözleri sertti ama içindeki endişeyi fark ettim. O, asla sebepsiz gelmezdi.“Lyara,” dedi. “Konsey seni istiyor. Hemen.”Sadece bir kelime sorabildim: “Neden?”Cevap yoktu. Ama sessizlik, sözlerden daha çok şey anlatıyordu.Aya son bir kez baktım. İçimdeki ses fısıldadı:Her şey değişmek üzere.