Atlasın ağzından
Masalla mesajlaştıktan sonra telefonu kapatıp yatağa uzandım okulumun ilk günü düşünüyordum . Aslında ilk günümü değil Masalı düşünüyordum denilebilir bir günde nasıl bu kadar yer edindi bende , Kafam Almıyor ama uzun zamandan sonra böyle hissettiğimi söyleyebilirim.
Masalın şu an Emre ve Kaan'la dışarıda eğlenmesini saymazsak mutluydum. Masalı tanıdığım için Bu okulda olduğum için masalın yanında oturduğum için mutluydum.
Bunları düşünürken uykuya dalmışım Çok geçmeden telefonumun çalmasıyla uyandım.
" Merhaba Atlas ile mi görüşüyorum?"
"Evet buyurun."
"Masal Keskin'in yakını mısınız?"
"Evet ."
"İlk başta Sakin olun masal Hanım şu an hastanede baygın durumda. "
Başımdan aşağı kaynar sular döküldüğünü hissediyordum daha yeni onu düşünerek uyudum. O kadar mutluydum ki onun şu an hastanede olması bir kabus olmalıydı.
Telefondaki kişiden hastanenin adresini vs. öğrendikten sonra direkt kapatıp arabama bindim niye bu kadar endişeliydim niye bu kadar üzgündüm niye bu kadar sinirliydim bilmiyordum ama şu an tek bildiğim bir şey vardı Masala bir şey olursa çok üzülürdüm. Ama nedenini bilmiyordum.
Nasıl o kadar kısa sürede hastaneye vardı mı ben de anlamış değilim direkt hastanenin Kapısından girdim ve oradaki bir görevliye Masalı sordum oda sayısını istedikten sonra koridorlarda Masalı aradım.
Onun kapısının önüne geldiğimde içeride Doktorlar vardı girmemem gerekiyordu Ama dayanamadım nasıl bekleyebilirdim ki Dışarıda.
" Atlas Bey , masal Hanım şu an rahatlatıcı etkisinde bir iki saat içinde kendisi uyanır diye düşünüyorum onun yanında bekleyebilirsiniz Geçmiş olsun."
O bir iki saat bana o kadar uzun bir süre geldi ki sanırım 2 yıl yaşlanmış olabilirim.
2 saat boyunca ne olduğunu neden bayıldığını sordum düşündüm ama cevaplayamadım.
Masalın bayıldığında ilk beni aramalarını o kadar mutlu olmuştum ki burada olmayıp evde de olabilirdim Neyse ki buradaydım hemşireler masal'ın telefonundan bakmışlar en son konuştuğu ben olduğum için beni aramışlar.
Bir buçuk iki saatin sonunda hafif hafif gözlerini açmıştı.
"Uyandın. "
Gözlerini açmıştı ama etrafa ne oluyor neredeyim aklı yerinde değil gibi bakıyordu.
Sanırım ona bir açıklama yapmam gerekiyordu.
"Güzelim hastanedeyiz. Fazla üzüntü stresten dolayı baygınlık geçirmişsin. Neden baygınlık geçirdiğini hatırlıyor musun Ya da buraya nasıl geldiğini?"
O güzel gözlerini bana çevirip konuşmaya başladı.
Masal
" Evet hatırlıyorum. Kaan Emre ben yemek yerken bir anda bir şey oldu."
Dedi ve gözyaşlarını tutamadı , karşımda hüngür hüngür ağlamasına dayanamıyordum.
"Tamam güzelim, sormadım say."
"lütfen ağlama. "
Masal
"O nerede?"
"Kim?"
"Emre."
"Bilmiyorum, aramamı ister misin?"
Gözlerini açtığında Emre'yi sorması çok üzmüştü beni ama şu an bunun zamanı değildi Önemli olan ben değil masaldı.
"
