Bir av...
Yüzlerce avcı...
Bir göz...
Yüzlerce bıçak...
Olacaklardan habersiz bir kızdım... Neden buradaydım ki? Bu ormanda ne işim vardı ki?
Azrail her dakika kulağıma öleceğimi fısıldıyordu ve bu can sıkıcı olmaya başlamıştı. Yavaş yavaş deliriyordum ve bu da can sıkıcı olmaya başlamıştı. Buna rağmen Azrail sürekli sol omzumun arkasındaydı. ''Ölümün çok yakın.'' diyip duruyordu başımda. Ölüp kurtulmak istiyordum artık. Sonuçta bir sokak çocuğu için ölüm ödüldür. Ben ödülümü istiyordum artık...
Ama ölmeyecektim. Sırf Azrail'e inat ölmeyecektim. Azrail'i kovacaktım. Omzumda, çıkmayı bekleyen şeytanı ortaya çıkartacaktım. Bu da sabırdı artık. Ay'ı bir kenara bırakıp Dolunay'ı çıkaracaktım.
Madem beni öldürmeye çalışıyorlar. Madem beni av sanıyorlar. E ava giderken avlansınlar o zaman. Konu bizim hayatımızdı ve benim arkamda damarıma basan bir ölüm meleği vardı. Madem bir oyundaydık ve kurallara göre oynamıyorlardı, bende oynamayacaktım. Bizde oynamayacaktık...
Silahların namlusunu düşmana doğrult, tetiğe bas...
Kılıcını düşmanın boynuna yaklaştır, boynunu kes...
Kazığı eline al, düşmanın sırtına sapla...
İyi tarafını koru. Kötü maskesi tak. Şeytanı bul. Yok et.
Unutma...
Bu dünya iyiler için fazla kirli...
Yaşamak istiyorsan...
İyiliği bir kenara bırak ve savaş. Ya da öl...