Bölüm 8 – Gölgeler Arasında
Üçlü, kamp alanına döndüğünde hava kararmıştı. Gökyüzü, yıldızlarla değil, kara bulutlarla kaplıydı. Sanki doğa bile olup biteni hissediyor, bir fırtına yaklaşıyordu. Zeynep Hanım onları girişte karşıladı, yüzü endişeliydi.
“Elif… maskeyi taktığında ne gördün?” diye sordu.
Elif gözlerini kaçırarak başını salladı. “Annem... ve başka biri daha. Ama yüzü karanlıktaydı. Karanlık bir figür… beni izliyordu.”
Zeynep’in rengi soldu. “Onlar geri dönüyor olabilir.”
“Kim onlar?” diye sordu Toprak.
Zeynep Hanım çevresine bakındı, sonra onları boş bir yemek salonuna götürdü. Kapıyı kapattı, ışıkları kıstı.
“Yıllar önce bu kampın altına inşa edilen tünelleri kullanan bir tarikat vardı. Onlara ‘Gölgeler’ denirdi. Uyananlar’ın karanlık yüzüydü. Güç için her şeyi yaparlardı. Ama sonunda mühürlendiler.”
Bade fısıldadı: “Ama artık mühür yok.”
Zeynep Hanım başını salladı. “Eğer Elif’in maskede gördüğü şey doğruysa, gölgeler uyanıyor.”
O gece üçü de uykusuzdu. Elif, yatağında dönüp durdu. Camdan dışarı bakarken göz göze geldiği bir şey oldu. Ağaçların arasında, gölge gibi hareket eden bir siluet. Biri… ya da bir şey… onu izliyordu.
Sabah olduğunda kamp alanında garip bir sessizlik vardı. Hayvanlar yoktu. Rüzgar bile esmez olmuştu. Bade, güne başlama zilinin çalmadığını fark etti.
“Zil neden çalmadı?”
Toprak omuz silkti. “Belki elektrik kesildi.”
Ama gerçek çok daha tuhaftı.
Zeynep Hanım acil toplantı çağrısı yaptı. Tüm öğrenciler toplanmışken, kampın en küçük binasının penceresindeki yazıyı gösterdi:
“İkinci geçit açıldı.”
Hiç kimse oraya yazı yazmamıştı. Kapı kilitliydi. İçeride kimse yoktu.
Elif derin nefes aldı. “O zaman ikinci geçide gitmeliyiz.”
Murat öne çıktı. “Bunun için önce birini bulmamız gerekiyor. Eski bir kampçı. Adı Derin.”
“Derin mi?” dedi Bade. “Neden o?”
Murat, cebinden eski bir fotoğraf çıkardı. Fotoğrafta Elif’in annesi, Zeynep Hanım ve genç bir kız daha vardı. Gözleri simsiyahtı.
“Elif’in annesi kaybolmadan önce son görüştüğü kişi Derin’di.”
Toprak, Elif’e döndü. “Hazır mısın?”
Elif dudaklarını ısırdı, gözleri kararlıydı. “Gölgelerin gölgesinden korkan, ışığı hak etmez.”