[ÖĞLEDEN SONRA — 13:15]
[Eve döndüğümüzde annem bizi kapıda karşıladı.Yüzündeki ifade, telefondaki sesinden bile daha ciddiydi.]
Asena:
— Anne, ne oldu?
[Annem önce Demir'e, sonra bana baktı.]
Annem:
— İkiniz de salona gelin.
[Demir kaşlarını çattı.]
Demir:
— Bir sorun mu var?
Annem:
— Var mı, yok mu bilmiyorum. Ama Asena'nın bugün yaşadıklarını duyunca bazı şeyleri düşünmeye başladım.
[Kalbim hızlandı.]
Asena:
— Ne düşünüyorsun?
[Annem derin bir nefes aldı.]
Annem:
— Kızım... Son zamanlarda kendini normalden farklı hissediyor musun?
[Bir an cevap veremedim.]
Asena:
— Birkaç gündür yorgunum. Bugün de midem bulandı. Ama başka bir şey yok.
[Annem başını hafifçe salladı.]
Annem:
— O zaman önce sonuçları bekleyeceğiz. Sakın kendini korkutma.
[Demir elimi tuttu.]
Demir:
— Ne olursa olsun birlikte öğreneceğiz.
[Ona baktım.Bu sözleri duymak içimi biraz olsun rahatlattı.Fakat tam o sırada annemin telefonu çaldı.Ekrana baktığında yüzündeki ifade bir anda değişti.]
Asena:
— Kim arıyor?
[Annem cevap vermedi.Telefonu açıp birkaç saniye dinledi.]
Sonra yalnızca:
Annem:
— Anladım. Hemen geliyorum.
[dedi ve telefonu kapattı.)
Demir:
— Ne oldu?
[Annem kapıya yöneldi.]
Annem:
— Hastaneden aradılar.
[Bir anda olduğum yerde kaldım.]
Asena:
— Neden?
[Annem bana döndü.]
Annem:
— Test sonuçlarınla ilgili konuşmak istiyorlarmış.
[Kalbim hızla çarpmaya başladı.]
Asena:
— Ama daha az önce oradaydık...
[Demir hemen yanıma geldi.]
Demir:
— O zaman hep beraber gideriz.
[Başımı salladım.İçimde kötü bir his vardı.Ve bu kez, bunun yalnızca bir his olmadığından korkuyordum.]