Bir gün güneş doğarken umutlarımızı da getirecek.
Günler geçiyor ama hala bir iz yok gelen o kağıt kimden nerden ve nasıl geldi yanlarına başka varmıydı bunlardan . Hiçbiri bilmiyordu ne olacaktı durumları günlerdir bu ormandalar biraz da olsa nerde ne var nerde kalınır öğrenmişlerdi artık. Ama tek korkuları aralarından birinin daha bu felaket rüzgarına kapılmasıydı . İçinde çırpınıp durdukları bu ateş çemberi gün geçtikçe sınırlarını küçültüyor ve onlara daha çok yaklaşmaya başlamıştı. Beril çimenlerin üzerine uzanmış gökyüzünü izliyordu , Efsun’da ona eşlik ediyordu. Bora odun toplamaya çıkmıştı ormanda odundan bol ne vardı ki başka . Öyle demeyin oorman bazen en korkunç anları barındırır içinde bazen bazende kimisine yuva olur nefes olur . Bora odun topluyordu ki önünde bir kağıt parçası daha üzerinde şöyle yazıyor;
“BİRİNİ ÇOK SEVME BAŞINA DERT OLUR ELLERİNDEN KAYARKEN KURTARAMAZSIN “
Kimden bahsediyordu Efsun muydu burada bahsi geçen kişi. Sırada Efsun mu vardı yani ? Olamazdı Efsun’u almazlardı Bora nın değerlisiydi o tabi Efsun un bundan haberi olmamasına rağmen. Bora da hislerinden şüpheliydi ama bu not gözünü açmıştı yani Efsunu çok seviyordu tüm korkularına rağmen . Bir şekilde bunu ona söylemeliydi ama nasıl? Bunu Bora’da bilmiyordu eğer söyleyemeden Efsun’a bişey olursa. Düşünmesi bile çok kötüydü söyleyecekti ama yeri zamanı önemsemeden umursamadan.Odunları kaptığı gibi koştu oturdukları yere , Efsunun yanına uzandı yavaşça Beril ormanın içindeki küçük gölün kenarına inmişti . Bora söze girdi “Sencede çok garip değil mi “ dedi. Efsun başıyla onayladı hemen . Bora tekrar konuşmaya başladı “hepimiz bittik dağıldık ama hala birbirimize tutunuyoruz”dedi.Efsun “Aramızda çok güçlü bir bağ var çünkü “ dedi. Yüzünde bir gülümseme belirdi hemen Boranın.Bora tekrar söze girdi;
“Benim içimde adını koyamadığım hisler var sana karşı “ dediği an Efsun yattığı yerden doğruldu şaşkın yüz ifadesiyle Bora’ya döndü.”nasıl yani nasıl hisler “dedi ve ekledi “AŞK gibimi*?”dedi. Bora onaylarcasına başını salladı Efsun hala şok içinde hiçbirşey demeden bekledi .Uzun sesizliğin ardından Bora konuşmaya başladı “Bişey demiyecekmisin ?” dedi. Efsun “ ne denir bilmem ki “dedi. Biraz zamana ihtiyaçları vardı sanki zaman ah zaman herşeyin ilacı olanzaman bakalım bizimkilerede ilaç olabilecekmi .
Doğu geldi yanlarına ikiside toparlandılar Efsun Beril in yanına indi . Doğu Bora’ya neler olduğunu sordu .
Baya dertleştiler uzun zaman geçti. Doğu Boraya döndü veekledi “ben inanıyorumki elbet birgün güneş doğarken senin benim hepimizin umutlarını da geri getirecek sadece biraz zaman”dedi.
Ve gülüşüp kendilerini çimlere bıraktılar ve ikiside derin bir oh çektiler. Keşke hepimizin hayatında bir Doğu bir Efsun olsa o zaman daha farklı insanlar olabilirdik bence . Ya da daha mutlumu demeliydim acaba. Ama eminim ki o güneş bir gün bizim için de doğacak.