Hiçbirimiz dostluğu bilmezdik ta ki öğretilene kadar.
Bir Pazar sabahı hepsi yataklarından kalktılar ve normal yaşamlarının son günü olduğunu bilmeden o günün tadını çıkara çıkara aileleriyle vakit geçirdiler. Neden son gündü ve sonrasında neler olacaktı kimse bilemez . Sare ve Doğu ikiz kardeşlerdi fakat ömür boyu Doğu hep Sareye karşı baskın bir abi rolüyle onu kötülüklerden uzakta tutmaya ve hayatı yaşamasına katkıda bulunmuştur. Küçüklüklerinden beri hep yataklarına uzanır ve bir gün tıp fakültesine girecekleri anı düşünür dururlarmış. Ve işte o gün geldi ve çattı ama bilmedikleri birşeyler vardı oda o fakülteye girdikleri ana pişman olacakları gündü.Sare ve Doğu fakültenin önüne gelince ne yapacaklarını bilmedikleri için birilerine sormayı düşünüler.Yalnız değillerdi çünkü kafasında soru işaretleri çıkmış 2kız ve 1oğlanda kapının önünde ellerinde çantalarla bekliyorlardı.Ve sanki kaderleri bir yazılmış gibi aynı anda birbirlerine doğru bir adım attılar ve hepsi aynı anda söze başladılar . Bu durum hepsini şaşkına çevirmiş olacak ki boş ifadelerle birbirine bakmaya devam ettiler.Söze Beril girdi ve
-Adınızı söyleyecekmisiniz yoksa birazdaha mı bakışalım? Dedi.
Bunun ardından hepsi gülüştüler ve kendilerini tanıtmaya başladılar:
-Ben Efsun dedi bir kız ,ben de Bora dedi kalın ama naif bir ses, ardından bende Beril tanıştığıma memnun oldum dedi bu güzel ve hanımefendi kız. Geriye ikizler kalmıştı Sare konuşmuyor Doğu’ya bakıyordu . Beril Sare’nin yanına yaklaştı ve ona güven verircesine elini uzattı ve tanışmak istediğini söyledi. Sare bu sıcakkanlı yaklaşıma karşı koyamayıp elini sıktı ve ben Sare dedi ondan sonra Doğu’ya işaret etti . Bende Doğu Sare’ nin abisiyim dedi.Sonra hep birlikte banklara geçtiler. Bora söze girdi :
-Galiba burda birbirimizden başka kimsemiz yok en azından benim . dedi
Hepsi bir anda Borayı onayladılar .Ve orda birbirlerine bir söz verdiler , en zor en vahşet zamandada birlik olacaklardı en mutlu zamanlardada çünkü onlarda senin benim hatta milyarlarca insan gibi dostluğu bilmezleri ta ki onlara da öğretilene kadar.Dostluk dostluk güzel şey ama yaşayabilene yaşatılana çünkü dostluk kuru tek heceli bir kelimeden fazlasıdır aynı evlerimizin dört duvardan fazla bir yer olması gibi . onlarında hikayesi yeni başlıyor kimi zaman ellerinden tutanları olmadan birbirlerine tutunarak kalkacaklar kimi zaman büyük yükü aralarında paylaştıracaklar düşüşleride olacak ama öyle bir kalkacaklar ki işte bu sözü yaşamış olacaklar yani dostluğu birbirlerine öğretecekler ve artık öğrenmiş olacaklar . Birbirlerine verdikleri bu sözü ömür boyu unutmamaya ant içtiler ve birbirlerine sarıldılar. Bir günde bu kadar dost kazanmak diye mırıldandı Efsun hala şok içinde .Bora seni anlayabiliyorum banada hala çok tuaf olması imkansız gibi geliyor ama kaderimizi yaşıyoruz ve yaşamaya devam edeceğiz dedi . Beril de Borayı onaylarcasına başını salladı ve artık bu hikayede birlikteyiz dedi.Bu hikayede ne dönen ne de arda bırakılan biri olmayacak en azından bence her savaştan sonra hepimiz burda olacağız tam bu bankta.