Bölüm 9

Dün geceden sonra sakıncası yoksa kendime üzülmeyi bırakıp ayna karşısında konuşmaya gitmiştim.Kendimle yüzleşmeye..Beni boğan bu hayatın hayat izlerini bulup yeniden kendimi o döngüye koymaya..Evet umut vadedici gitmişti.Ama neden daha önce kendime itiraf edememiştim ki? Hakkımda hep kötü şeyler düşündüğümü irademin hassas olduğunu bile bile acımadan kendime ne eziyetler yaptığımı.. Ve gücü tükenen kendimin bütün bunları iyilestirecegime inandırma içgüdüsüne.. Sadece bekledim biliyordum oysaki bu değişmez gerçekti.. Hepimiz sonunda annelerimize Benim içinde bulunduğum bu sevgi bu aşk dünya üzerindeki hiçbir şeyini ölçülemez Bir evladın anneye Bir annenin de evlada duyduğu bu sevgi sonsuza dek sürer.