Bölüm 8

Dün geceden sonra sakıncası yoksa kendime üzülmeyi bırakıp ayna karşısında konuşmaya gitmişim kendimle yüzleşmeye..Beni boğan bu hayatın hayat izlerini bulup yeniden kendimi o döngüye koymaya..Evet umut vadedici gitmişti.Ama neden daha önce kendime itiraf edememiştim ki? Hakkımda hep kötü şeyler düşündüğümü irademin beni alıkoyduğunu ve nefsime hakim olamadığımı. Evet hayat hep böyle geçmişti benim için.. bu hayatta belki de beni en mutlu eden şey insanlar hariç tüm canlıların varlığıydı zamanında annemin beni bir sirke getirdiğini hatırlıyorum o zamanlar küçüktüm normalde hatırlamam ama sırf çalışanının O yılanı boynuma verdiği anı hiç unutamıyorum düşünsenize onu bile sevmek istemiştim aslında onun bile sevgiye ihtiyacı olduğunu düşünmüştüm boynumu aldığımda iğrenmek yerine bununla soğuk buz gibi tenini sevmiştim aslında orada yarı baygın haldeydi o hayvan yoksa nasıl kocaman bir piton yılanını boynuma alabilirdim ki buna gücüm yeter miydi Bir insanoğlu her zaman hayvanların acizliklerinden yararlanmış asıl kendisi en kötü en zalim düşüncelere sahip olan ve hiçbir zaman kendisinden başka kimseyi üstün görmek istemeyecek kadar kibirli varlıklar... İşte o zaman şunu düşünmeden edemiyorum hani yaradan bizi kusursuz varlıklar olarak yaratmıştı hani bizler yani konuşup yemek yiyen düşünebilen nefes alabilen ve bizi tüm her şeyden ayıran bu özelliklerle mükemmel canlılardık. Ne oldu da işin içine merhametsizlik acımasızlık vicdansızlık kibir öfke nefret sapıklık ve daha birçok duygu girdi araya.. Hayır bizler kusursuz değildik..sadece kendimizden başka kimseye tahammülü olmayan bu zalim dünyada birer oyuncuyduk..