Leyla gözlerini ona dikti.
Cevap bekledi.
Ama Ekin yine sustu.
Çünkü bazı gerçekler, söyleyince her şeyi yıkacak kadar ağırdı.
Ve o gece…
İkisi de birbirini severken uzaklaşmayı seçti.
Okulun koridorları her zamanki gibi kalabalıktı ama o gün bir şey farklıydı.
Batu… ilk kez o gün dikkat çekti.
Uzun boyu, sakin ama kendinden emin yürüyüşü ve kimseye ihtiyaç duymayan o duruşu…
Ama en çok da Leyla’ya bakarken gözlerindeki yumuşaklık.
Leyla, Ekin’in bıraktığı boşluğu fark etmemeye çalışıyordu.
Batu ise o boşluğu doldurmaya çalışmıyordu… sadece yanında oluyordu.
Ve bazen en tehlikelisi buydu.Batu, Leyla’ya yaklaşırken asla acele etmedi.
- Onu dinledi
- Güldürdü
- Sessizliğini bile anladı
Birlikte geçirilen küçük anlar büyümeye başladı:
kantinde paylaşılan bir kahve, dersten kaçılan kısa bir yürüyüş, göz göze gelince istemsiz gülüşler…
Leyla ilk kez huzurluydu.
Drama yoktu.
Belirsizlik yoktu.
Ama kalbinin bir köşesinde hâlâ Ekin vardı… silinmeyen bir iz gibi.