Uzakta bir yerde:
- Deniz Ekin’i arıyordu
- Giray yeni plan kuruyordu
- Doğukan Leyla’nın güvenliğini izliyordu
- Meva ve Cenk okulu delil arıyordu
Ama o an önemli değildi.
Çünkü ilk kez:
hikâyenin ortasında gürültü yoktu.
Sadece Ekin vardı.
Ve Leyla.Ekin Leyla’ya baktı.
“Benden kaçmayacaksın.”
Leyla hafifçe başını eğdi.
“Kaçmıyorum…”
Ekin gözlerini kıstı.
“İyi.”
Bir adım geri çekildi ama elini bırakmadı.
“Çünkü artık benimlesin.”
Ve Leyla bu sefer itiraz etmedi.
Çünkü ilk kez biri onu korumuyordu.
Sahip çıkıyordu. Ertesi gün
Ekin o gün okulda hiç görünmedi.
Cenk bile şaşkındı.
“Bu çocuk kaçtı mı lan?” dedi.
Meva kaşlarını çattı. “Ekin plan yapıyordur.”
Ama kimse ne plan olduğunu bilmiyordu.
Leyla ise öğleden sonra yalnız kaldığında fark etti:
Sanki herkes onu bir yere yönlendiriyordu ama kimse söylemiyordu.Telefonuna bir mesaj düştü.
Sadece tek bir satır:
“Gel. Arka bahçe. – E.”
Leyla kalbi hızlanarak baktı ekrana.
Kısa.
Soğuk.
Ama o harf… E.
Ekin.Arka bahçe boştu.
Rüzgâr hafifti.
Ağaçların arasından süzülen ışık, yere ince çizgiler çiziyordu.
Leyla durdu.
“Ekin?” dedi kısık sesle.
Cevap yoktu.
Bir saniye…
İki saniye…
Sonra ışıklar bir anda yandı.Ağaçların arasına asılmış küçük ışıklar vardı.
Beyaz, sıcak tonlu.
Yerde küçük bir yol yapılmıştı—fotoğraflarla.
Leyla yürüdü.
İlk fotoğraf: okulun ilk günü.
İkinci: Ekin’in duvara yaslanıp onu uzaktan izlediği an.
Üçüncü: Leyla’nın Meva ile güldüğü bir an.
Dördüncü: Ekin’in aslında hep orada olduğu ama kimsenin fark etmediği anlar…
Leyla nefesi kesildi.
“Bu… ne?”Arkadan bir ses geldi.
“Bakmayı hiç bırakmadım.”
Leyla döndü.
Ekin oradaydı.
Siyah ceketli, elleri cebinde.
Ama bu sefer sert değildi.
Sadece… oradaydı.Ekin yavaşça yaklaştı.
Elinde küçük bir kutu vardı.
“Doğum günün,” dedi basitçe.
Leyla şaşkındı.
“Sen… unutmamışsın.”
Ekin kaşını hafif kaldırdı.
“Ben unutmam.”
Bir adım daha yaklaştı.
“Kimseyi.”Kutuyu açtı Leyla.
İçinde:
- İnce bir bileklik
- Üzerinde küçük bir kilit
- Ve anahtarı Ekin’in elindeydi
Ekin sessizce konuştu:
“Bu kilit sensin.”
Leyla baktı.
Ekin devam etti:
“Ben de anahtar.”Rüzgâr durdu gibi oldu.
Leyla konuşamadı.
Ekin bileğini tuttu.
Ama bu sefer sert değil.
Yavaş.
Sanki ilk kez izin alıyormuş gibi.
Bilekliğin kilidini kapattı.
Tık.
Sessiz bir ses.
Ama ikisi için çok şeydi.Leyla fısıldadı:
“Bunu neden yaptın?”
Ekin gözlerini ondan ayırmadı.
“Çünkü sen hep herkesin içindesin…”
Bir adım yaklaştı.
“…ama hiç kimsenin yanında kalmıyorsun.”
Durdu.
Sonra çok net bir sesle:
“Artık benimlesin.”
Leyla başını eğdi.
Ama kaçmadı.
Bu sefer.
Hiç.