Bir anda alt kattan bir çığlık yükseldi.
Kutlama alanında biri düşmüştü—kalabalık paniklemişti.
Sesler yukarı kadar çıktı.
Her şey aynı anda dağıldı.
Cenk aşağı koştu.
Meva Leyla’nın kolunu tuttu ama Leyla bu kez kendini kurtardı.
“Ekin!”
Ekin hâlâ yerinde duruyordu.
Ama bakışı artık Giray’da değildi.
Leyla’daydı.
“Bunu ben yapmadım,” dedi Leyla gözleri dolarak.
Ekin ona yaklaştı.
Adım adım.
Gürültü uzaklaştı.
Işıklar bile sanki söndü.
“Biliyorum,” dedi Ekin.
Ama sonra…
Giray konuştu.
“Emin misin?”
Ekin durdu.
Bir an.
Sadece bir an.
Ve o an…
Leyla’nın kalbi düştü.
Çünkü Ekin’in gözlerinde ilk kez bir şüphe belirdi.