Çin…
Elif, sabah erkenden uyandı. Güneş ışıkları perdelerin arasından süzülerek küçük evlerini aydınlatıyordu. Yanında uyuyan Ali’ye baktı.
Bir zamanlar sokaklarda yaşam mücadelesi veren adam, şimdi onun için yeni bir hayat kuruyordu.
Elif gülümsedi.
“Ne düşünüyorsun?” diye sordu Ali, gözlerini açarak.
Elif hafifçe utanarak başını eğdi.
“Sadece ne kadar değiştiğini düşünüyorum.”
Ali onun elini tuttu.
“Sen olmasaydın değişemezdim.”
Elif tam cevap verecekken Ali’nin telefonu çaldı.
Arayan Arda’ydı.
“Ali, patron seni görmek istiyor. Hemen gel.”
Ali’nin yüzü ciddileşti.
“Tamam, geliyorum.”
Elif endişeyle ona baktı.
“Bir sorun mu var?”
Ali gülümsemeye çalıştı.
“Hayır. Merak etme. Kısa sürede dönerim.”
Ali evden ayrıldıktan sonra Elif, şehri gezmek için dışarı çıktı.
Bu sırada Arda, Ali’yi dikkatle izliyordu.
Ali’nin kısa sürede herkesin güvenini kazanması onu rahatsız ediyordu.
“Bunca yıldır buradayım…” diye düşündü. “Ama herkes Ali’yi takdir ediyor.”
İçindeki kıskançlık giderek büyüyordu.
O sırada Türkiye’de…
Mert, ofisindeki koltuğa oturmuş düşünüyordu.
Elif’in onu terk etmesi gururunu incitmişti.
Masasının üzerinde Elif’in bir fotoğrafı vardı.
“O beni nasıl seçmez?” diye mırıldandı öfkeyle.
Telefonunu eline aldı.
Özel dedektiflik şirketine mesaj gönderdi.
“Elif ve Ali’nin nerede olduğunu öğrenmek istiyorum.”
Birkaç saat sonra cevap geldi.
“Çin’deler.”
Mert’in dudaklarında hafif bir gülümseme oluştu.
“Bu iş daha bitmedi.”
Çin’de ise Elif alışverişten dönerken birinin onu izlediğini fark etti.
Arkasına döndüğünde kimseyi göremedi.
Belki de sadece hayal gördüğünü düşündü.
Ama aynı anda karşı kaldırımda duran siyah giyimli bir adam telefonuyla bir mesaj gönderiyordu.
“Elif yalnız.”
Akşam olduğunda Ali eve döndü.
Elif olanları anlattı.
“Sanki biri beni takip ediyordu.”
Ali’nin yüzü sertleşti.
“Bir daha tek başına dışarı çıkma.”
“Ali, abartıyor olabilir misin?”
Ali derin bir nefes aldı.
“Geçmişimde yaptığım hataların peşimizi bırakıp bırakmayacağını bilmiyorum.”
Tam o sırada kapı çaldı.
Ali dikkatlice kapıya yöneldi.
Kapıyı açtığında karşısında Arda vardı.
Arda gülümsedi.
“Sizi akşam yemeğine davet etmeye geldim.”
Elif mutlu bir şekilde kabul etti.
Ancak Arda’nın gözlerinde garip bir ifade vardı.
Ali bunu fark etmişti.
Yemek sırasında Arda, Elif’e dönerek sordu:
“Hiç Ali’nin geçmişini merak ettin mi?”
Ali aniden sertleşti.
“Arda.”
Arda gülümsedi.
“Sadece sohbet etmeye çalışıyorum.”
Elif ikisinin arasındaki gerginliği hissetti.
O gece eve döndüklerinde Elif sessizce Ali’ye baktı.
“Bana anlatmadığın şeyler mi var?”
Ali gözlerini kaçırdı.
“Herkesin geçmişinde hatalar vardır.”
“Ama ben senin geçmişini de kabul etmek istiyorum.”
Ali derin bir nefes aldı.
“Bir gün sana her şeyi anlatacağım.”
O sırada Arda, karanlık odasında telefonuna gelen mesajı okuyordu.
“Eğer Ali’yi düşürmek istiyorsan, zayıf noktasını kullan.”
Arda yavaşça gülümsedi.
“Elif…”
Karanlığın içinde fısıldadı:
“Bu oyunda herkes kaybedecek.”
Ve farkında olmadan Elif ile Ali’nin mutlu hayatı, büyük bir tehlikenin içine sürüklenmeye başladı…
Devam edecek…