Bir hafta sonra, kasabanın karanlık yüzü yeniden belirginleşmeye başladı. Alex, kasabanın dışındaki ormanlık alana gitmeye başladı. Rona, bir gün onu takip etti ve ne yaptığını öğrenmeye karar verdi.
Ormanın derinliklerine ilerlerken, Rona, Alex’i bir kadının yanında gördü. Kadın, kasaba halkından biriydi—Lidya! Alex ve Lidya arasında yakın bir bağ vardı. Rona’nın kalbi daraldı. Gözleri, ikisinin arasındaki etkileşimden ve bakışlarından tuhaf bir şeyler hissetmeye başladı.
Alex, Lidya’ya bir şeyler fısıldarken, Rona yaklaşmak zorunda kalmadan önce, Alex’in kollarını Lidya’nın etrafına sarıldığını gördü. O an, Rona’nın dünyası başına yıkıldı. Alex, onun en büyük korkusunu, onu terk etme düşüncesini gerçekleştirmişti. Kendi gözleriyle ihanetini görmüş ve yıkılmıştı.
“Alex…” dedi, titrek bir sesle. “Bunu nasıl yaparsın? Beni sevdiğini söylüyordun… Ne oldu sana?”
Alex, başını çevirerek Rona’yı fark etti. Gözleri dehşet içinde, pişmanlıkla parlıyordu. “Rona, seninle… seninle olmak istiyorum, ama geçmişimden bir şeyler var, buna dayanamayacağımı düşündüm. Lidya… Ben sadece onu… Rona, ben seni seviyorum. Her zaman sevdim. Ama içimdeki karanlık, beni yanılttı.”
Rona, gözlerinden yaşlar süzüle süzüle, “Ben sana her şeyimi verdim, Alex. Bunu hak etmiyorsun. Beni böyle terk edemezsin,” dedi ve hızla arkasını dönüp ormanın derinliklerine doğru yürüdü.