Tuvaletten Ahmet’le çıktıktan sonra koridorun havası bambaşkaydı. Herkesin yüzünde meraklı bakışlar vardı ama biz mutluyduk. Eftel, Adem ve Emirhan kapının önünde bizi bekliyordu. Yanımıza gelir gelmez kahkahalara boğuldular.
Adem, Ahmet’e bakıp gülerek,
— Yine döktürdün abi, dedi.
Eftel ise beni kolumdan tutup,
— Cemre, bu karne günü değil resmen dizi bölümü! diye bağırdı.
Biz bahçeye doğru yürürken, okulun renkli kalabalığı içimizi ısıtıyordu. Güneş tepemizde parlıyor, herkes fotoğraf çektiriyor, veliler çocuklarıyla gururla dolaşıyordu.
Bahçeye adım attığımız anda ortam bir anda şenlendi. Damla ve Elif yanımıza geldi, toplu fotoğraf çekildik, ardından herkes dağılmaya başladı.
Tam bahçenin köşesinde toplanmış konuşurken, Eftel ile Adem birkaç adım geriye çekildi. Biz de onları izledik. Adem, Eftel’in elini tutup bir şeyler fısıldadı. Eftel önce şaşırdı, sonra gülümsedi. Sonra Adem, yüzünü ona eğdi. Eftel de ona doğru yaklaştı.
Bir anda, ikisi herkesin ortasında öpüşmeye başladı.
Tam o anda sol taraftan üç gölge belirdi.
Ege.
Emir.
Göktuğ.
Üçü aynı anda dondu.
Gözleri kocaman oldu.
Ağızları açık kaldı.
Ege:
— Bu şaka olmalı…
Emir kaşlarını çatıp nefesini tuttu:
— Yine mi!..
Göktuğ’un yüzü kireç gibi kesildi, eli yumruk oldu:
— Siz ciddi misiniz?!
Biz ise yan yana dizilip sahneyi izledik.
Adem ile Eftel öpüşmeye devam ederken Ahmet kıkırdadı. Ben dayanamadım, kahkaha patlattım. Emirhan da gülmeye başladı.
Sonunda hepimiz kahkahalara boğulduk.
Bahçede yankılanan kahkahalarımız, üçlünün suratındaki şok ifadeyle birleşince ortaya inanılmaz komik bir görüntü çıktı.
Ege sinirden gözlerini devirip uzaklaştı.
Emir hırsla başını çevirip yürüdü.
Göktuğ arkasından bakmadan ters yöne doğru gitti.
Biz ise kahkahaları kesemedik.
Adem ve Eftel öpüşmeyi bitirip yanımıza geldiğinde, Damla nefes nefese gülerek,
— Siz resmen okulu dağıttınız, dedi.
Elif de gözlerinden yaş silerek,
— Çocuklar biraz yavaş olun, okul yıkılacak! diye ekledi.
Aramızdaki enerji iyice yükselmişti.
Cafeye gitmeye karar verdiğimizde herkes keyifliydi.
Ben Ahmet’in elini tuttum.
Eftel ve Adem gülerek önde yürüyordu.
Emirhan yanımızdaydı.
Hep beraber okuldan çıkarken, arkamızdan fısıldaşan birilerini duyar gibi oldum ama dönüp bakmadım. Çünkü bugün, bizim günümüzdü.
Ve bu karne günü, hem romantik hem eğlenceli hem de inanılmaz komik bir şekilde tarihe geçti.