Ben: “Eftel ağlama artık ya… öküzün teki işte, kameranın karşısında gözüktüğü gibi değilmiş.”
Eftel gözlerini silip burnunu çekti.
Eftel: “Ama napayım… çok yakışıklıydı. Ben… galiba aşık oldum.”
Ben iç çektim.
Ben: “Aw… okul okul değil ki, aşıklar okulu. Neyse yapcak bir şey yok, bu çocuk senin kalbine kazınmış. Hadi bunları boş ver de derse geç kalmayalım, zil çaldı.”
Sınıfa gittik. Kapıdan girer girmez gözüm refleksle Ahmet’i aradı. İçimde bir kıpırtı… Açılsam mı? Açılamam ki… napıcam ben? Ders programına baktım: Matematik. Hiç çekemiyordum. Zaten başım ağrıyordu.
(20 dakika sonra)
Karnıma keskin bir sancı saplandı; regl olmuştum belli ki. Sanki içimden biri on yerden aynı anda acıtıyordu. Hocadan izin alıp tuvalete gittim. İşimi halledip ellerimi yıkadım. Kapıyı açacakken tam karşımda Ahmet duruyordu. Gözlerimiz kilitlendi, içimde bir kıpırtı… ne yapacağımı bilemedim.
Ahmet, ani ama nazik bir hareketle beni duvara doğru çekti. Kalbim deli gibi atıyordu. Yanağıma değen nefesiyle, yüzüme doğru eğildi. Dudakları nazikçe dudaklarıma değdi ve o an her şey durdu; dünyadaki tek şey sadece bizdik.
Öpüşmemiz yavaş başladı ama hislerimiz öylesine yoğun ve gerçekti ki, sanki tüm zaman durmuştu. Ellerimiz birbirine dolandı, kalplerimizin ritmi uyum sağladı. Ben de aynı tutkuyla karşılık verdim; dudaklarımız ve nefeslerimiz birbirine karıştı, bir an bile bırakmak istemedim.
Bir süre sonra gözlerimizi açtık, birbirimize baktık. Ahmet hafifçe gülümsedi:
Ahmet: “Cemre… seni… gerçekten çok seviyorum. İlk gördüğüm andan beri… içimde büyüdü.”
Ben, kalbim çarpıntıyla:
Ben: “Ahmet… ben de… ben de seni seviyorum. Hep… hep böyle hissettim.”
Göz göze geldik, sessizlik içinde hislerimiz konuştu. O an, aramızdaki çekim kelimelerin çok ötesindeydi.
Ve işte tam o anda… tanıdık birisinden daha doğrusu birilerinden "Oha!" diye bir ses duyduk. Sanırım, Eftel ve Emirhan tarafından basıldık.