Okulun arka bahçesi gece karanlığında sessiz ve soğuktu. Rüzgâr saçlarımı savuruyor, kalbim deli gibi atıyordu. Telefonum hâlâ elimdeydi; bilinmeyen numaradan gelen mesaj beynimde yankılanıyordu:
"Tek gel. Yoksa biri zarar görecek."
Adımlarımı sessizce attım. Bu gece birini kurtarmam gerekiyordu.
Arkamdan hızlı ayak sesleri duyuldu.
“Cemre! Dur!”
Ahmet kolumdan tuttu, yüzü kararmıştı.
“Gitmiyorsun! Bu çok tehlikeli!”
“Gitmem gerek Ahmet. Birini kurtarmam gerekiyor!” dedim sertçe.
Ahmet önümde durdu, ellerini kaldırarak engel olmaya çalıştı:
“Bu delilik! Seni durdurmak zorundayım!”
Ama ben kolumu çekip sıyrıldım.
Karanlığın içinden iki siluet belirdi: Göktuğ ve Emir. Dudaklarında alaycı gülümsemeler vardı.
“Hoş geldin, Cemre,” dedi Göktuğ.
“Yalnız mı geldin?”
“Yalnız değilim, ama size birkaç ders vermem gerekiyor,” dedim.
O anda dudaklarımdan çıkan sözler havada yankılandı:
“Namıdeğer canım kuzenim, kardeşim Eftel ve ben gelecekte avukat olacağız. Ve yemin ederim, ilk sizi mahkemeye vereceğiz!”
Göktuğ’un gülüşü bir anda dondu, Emir’in yüzü de karardı.
İlk yumruğu Göktuğ’un göğsüne indirdim. Arkasına sendeledi ama toparlandı.
Tam ikinci yumruğu hazırlarken Emir önümde belirdi ve engel olmaya çalıştı:
“Cemre! Dur, bu çok tehlikeli!”
Ama ben gülümseyip hafifçe başımı salladım:
“Emir… seni takdir ediyorum, ama kimse beni durduramaz!”
Ve o anda Emir’e de yumruk attım. Arkasına sendeledi, gözleri açıldı ve nefesi kesildi.
Ahmet kolumu tutarak geri çekmeye çalıştı:
“Cemre! Dur! Delirme!”
“Ahmet… bu sefer benim savaşım!” dedim, gözlerim kararlılıkla parlıyordu.
Göktuğ toparlanmaya çalıştı ama üçüncü yumruğu direkt çenesine indirdim. Arkasına doğru sendeledi, nefesi kesildi.
Eftel, Adem ve Emirhan gölgelerden izliyordu; müdahale etmiyor ama hazır bekliyorlardı.
Göktuğ yere çöktü, nefesini toparlamaya çalışırken bana baktı:
“Cemre… sen… sen ne ara böylesin?”
“Ben zaten böyleydim. Siz fark etmediniz,” dedim kararlılığımı göstererek.
Tam geri çekilirken Emirhan’ın sesi keskin ve nefes nefeseydi:
“Cemre! Arkanda!”
Döndüğüm anda Göktuğ’un elindeki metal parıltısını gördüm. Gece bir anda daha da kararmıştı ve tehlike doruğa ulaşmıştı.