(Cemre’nin anlatımıyla)
Sabah olduğunda ev sessizdi. Perdelerin arasından sızan gri ışık, gece boyu süren gerginliğin üzerimize bıraktığı ağırlığı gizleyemiyordu. Herkes uykusuz, ama tetikteydi.
Ahmet ilk iş olarak güvenlik sistemlerini kontrol etti. Emirhan bilgisayarın başına geçti, Eftel kahve kupasını elinden düşürmeden notları inceliyordu.
Ben de onların yanında sessizce oturuyordum. Gözlerim ekranlarda, zihnimde hâlâ Ege’nin tehdit mesajları dönüyordu.
— Bu kadar sessizlik… hoşuma gitmiyor, dedi Emirhan, düşük bir sesle.
Eftel hemen yanıtladı: — Sessizlik bazen fırtınadan daha tehlikelidir.
Ahmet, bana kısa bir bakış attı.
— Ne olursa olsun, planımızdan şaşmıyoruz.
Ben başımı salladım, ama içimde bir his vardı… tarif edemediğim bir huzursuzluk.
Saatler sonra, Emirhan’ın ekranında bir uyarı belirdi.
Bir sinyal.
Bir konum.
Bir kaynak: Ege.
O an herkesin nefesi kesildi.
Eftel masaya yaklaştı, Ahmet hemen ekrana eğildi.
— Bu… olamaz, dedi Ahmet kısık sesle. — O… o öldü sanıyorduk.
Emirhan’ın sesi titredi: — Görüntü var. Sadece konum değil, canlı bir bağlantı açılmış.
Ekrandaki bulanık görüntü titreyerek netleşti.
Karanlık bir otopark. Loş bir ışık.
Bir adamın siluetini gördük.
Uzun, tanıdık bir duruş. Omuzlarındaki o aynı gerginlik.
Başını kaldırdı.
Gölgeden çıkan yüzü gördüğüm an içimdeki bütün hava çekildi sanki.
— Hayır… bu… mümkün değil, diye fısıldadım.
Ahmet’in eli benim elimdeydi ama parmakları buz kesmişti.
Eftel nefesini tuttu, Emirhan’ın gözbebekleri büyüdü.
Ege yaşıyordu.
Ve bizi izliyordu.
Birden ekranın görüntüsü titredi, sanki bizi fark etmiş gibi başını doğrudan kameraya çevirdi.
Gözleri ekrandan bize bakıyordu.
Soğuk, karanlık, neredeyse delice bir ifadeyle.
Ardından ekran kararırken bir cümle belirdi:
“Ben bitmedim.”
O an evin içi sessizliğe gömüldü.
Kimse konuşmadı.
Sadece kalplerimizin sesi vardı.
Ve ben o an anladım — bu gece bitmemişti.
Sadece yeni başlıyordu.